پنج هزار سال تاریخ را پشت سر گذاشتیم، تاریخى با نشیب و فراز هاى بسیار و افتخارات بیشمار ؛ که عطش کسب افتخار هنوزهم فروکش نکرده است و این به معناى آن است که باور داریم صرف افتخار به گذشته، کافى نیست و مانیز در ایجاد این افتخارت باید نقش آفرین باشیم.ما تمدن اسلامی را به بزرگانی چون کندی، فارابی، بیرونی، ابن سینا، فخر رازی، خواجه نصیر و دیگر بزرگان علم و دانش در دنیای اسلام می شناسیم؛ روی نوآوری ها و تکاپوی های علمی آنها تأکید می کنیم چون افکار آنان که برگرفته از فرهنگ غنى ایرانى و اسلامى است،هزار سال است که تمدن ما را سیراب کرده و شکوه و عظمتی ویژه بخشیده است.آن بزرگان، بهترین های دوره های میانی تاریخ تفکر و تاریخ علم در میان ما هستند و ما بزرگان تاریخ خود را ارج مى نهیم؛ اما نباید عظمت گذشته علمی و دانشمندان بزرگ، ما از تحول در دانش نو غافل کند و از نوآورى باز مانیم چنان که این تحول در قرن پانزدهم و شانزدهم در غرب اتفاق افتاد و مسیر آنان را دگرگون کرد که به پیشرفت هاى عظیم در علم و تکنولوژى دست یافتند…
علم و هنر، در ذات خود خاصیت جهانى شدن دارد زیرا از هستى انسان نشأت گرفته و هستى انسان هم به هستى جهان گره خورده است.باید تحولات علمى خود را با تحولات جهانى مرتبط کنیم و در این داد و ستد، علم و هنر و تکنیک را ارتقا بخشیم.حتى با هنرهای بومی و سنتی خود نیز مى توانیم جهان غرب را تحت تاثیر قرار دهیم.پیشینیه پنج هزار ساله شعر ایرانی ،سروده های مذهبی در اوستا و نقاشی های مانی از نمونه های خوب تاریخ هنری ما هستند که اکنون جزو افتخارات و تاریخ هنر جهانی محسوب می شوند و سایر هنرها همچون نقاشی هاى آسمانى در فرش ایرانى و صنایع دستى و معمارى توانسته است بر دیگر فرهنگ ها اثرگذار باشد.افتخارات ملى را باید برای نسل جدید برشمرد زیرا افتخارات ملی می تواند مایه امید و غرور یک ملت باشد. در صحنه جهانی همواره غرور ملی بسیار اهمیت دارد، برخی کشورها که غرور و افتخار تاریخی ندارند از طریق اسطوره ها یا افسانه ها براى خود چیزهایی دست و پا کنند که ممکن است با واقعیت منطبق نباشد و قهرمانانی را اگرچه در تخیل خلق کنند و ارائه دهند در حالیکه ما ملت بزرگی هستیم که تاریخ ما سرشار از افتخار و غرور است…
قبل از آریایی ها ، اقوام های مختلفی در مناطق گوناگون ایران زندگی می کردند و تمدن هایی چون تمدن کاسی ها (در کرمانشاه و لرستان) ، تمدن ساکنان تپه سیلک (در کاشان) ،تمدن های شهر سوخته (در سیستان)، تمدن جیرفت (در کرمان)، تمدن اورارتو (در آذربایجان)، تپه گیان (در نهاوند) ، تپورها در تبرستان (مازندران) و تمدن ایلام (در شمال خوزستان) در سرزمین ایران وجود داشت. بعد از ورود آریائى ها در حدود دوهزارسال قبل از میلاد به این منطقه، آنها به طایفه هایی مختلفی تقسیم شدند که مهم ترین آنها مادها و پارت ها و پارس ها نام داشتند . نام ایران برگرفته از اسم آریایی ها است که سرزمین آریایی معنا می شود.مادها پس از انتخاب هگمتانه به عنوان پایتخت ، حکومت خود را در ایران آغاز کردند که توسط کوروش پایان یافت و حکومت جدیدی به نام هخامنشیان پایه گذاری شد که نخستین دولت متمدن در تمام دنیا در آن دوران بود . در این دوره که همراه با پیشرفت فرهنگ و تمدن بود می توان به جرات گفت که جهش بشریت و دوره جهش تاریخ ایران و جهان در دوران هخامنشی اتفاق افتاد.پس از آنها حکومت به سلوکیان و بعد اشکانیان و ساسانیان رسید که با ورود اسلام به ایران،اوضاع تغییر یافت.
مردم ایران که از اختلاف و تبعیض طبقاتی رضایت نداشتند،با پذیرفتن اسلام که پیام برادرى و مساوات مى داد،در اشاعه و ترویج آن تلاش کردند؛ اما با این وجود در طول تاریخ ایران ، هرگز مخالفت خویش را با سلطه امویان و عباسیان -که از نظر آنها غاصبان خلافت اسلامى بودند-بر خاک ایران پنهان نکردند و جنبش های استقلال طلبانه ای را به پا ساختند که منجر به تشکیل حکومت هایی چون طاهریان و صفاریان گردید.یعقوب لیث ، پهلوانى بود که با شجاعت برضد معتمد خلیفه کشتارگر عباسی قیام کرد و جوانمردانه جنگید اما زمانی که در صدد حمله به بغداد و کشتن خلیفه عرب بود، عمرش کفاف نداد و در گندی شاپور دراثر بیماری درگذشت. بزرگانى چون شاه عباس کبیر پادشاه نامدار صفوی ، ایران را در زمان حکومت خود به اوج عظمت رساند و بارها بر سپاه عثمانی و ازبکان در دو جبهه متفاوت پیروز شد و بندر گمبرون را از دست پرتغالی ها خارج کرد و آن بندر،بندرعباس نام گرفت.اواصلاحاتی را در ایران به وجود آورد و ایران در زمان او مهد تمدن جهان محسوب شد و کشور ایران یکپارچه، مدیون تلاش هاى اوست. نیز کسى چون نادر شاه افشار در دوره هرج و مرج یاغیان و تجاوزگران،دست افغانهای یاغی ، روس ها و عثمانی ها را از ایران کوتاه کرد و تا تسخیر هند پیش رفت. این تاریخ گزارش شجاعت هاى اسلاف من است و به افتخار آفرینانش ، افتخار مى کنم…
