داستان عاشورا تمام شدنی نیست و همچنان ادامه خواهد داشت تا شورشى که در خلق عالم برپا کرده به قیام طالب ثار سیدالشهداء و دیگر شهیدان بیانجامد.این معنى شعار “یا لثارات الحسین”است که منتظران سرمى دهند تا امام شان بیاید و عاشورا را به ظهور و کربلا را به کعبه متصل و جاء الحق و زهق الباطل را سر دهد. او باید این قصه را به پایان برد و نهضت را به نتیجه برساند و فریاد خون را خاموش کند؛ او منتظر زمان موعود است؛ چشم به راه اذن ظهور است؛ منتظر یاورانی همچون یاوران جدّش حسین است تا چون فراهم شود از کنار کعبه ندا بردارد یا اهل العالم انّ جدی الحسین قتلوه مظلوماً…و قیام را آغاز کند و ظالمان را به زیر کشد و هدف قیام عاشورا که برپائی نظام عدالت به جاى نظام کفر یزیدى بود را محقق فرماید.هر بار که زیارت عاشورا می خوانید آن امام منصور که باید بیاید را یاد می کنید ؛هربار که ندبه می خوانید آن طالب خون شهید کربلا را صدا می زنید،هربار که به سجده می روید آن شفابخش سینه سیدالشهداء را طلب می کنید و چون می خواهید به عزاداران تسلیت گوئید از خدا می خواهید شما را از طالبان خون او همراه سالار این قیام یعنی حضرت مهدی (عج) قرار دهد چون مطمئن هستید نهضت ناتمام عاشورا فقط اینگونه تمام خواهد شد…
شما ، درس یاورى امامتان را از یاران سیدالشهدا(ع) مى گیرید که هریک حماسه هاى جاودانى در یارى امامشان سرودند و هنگام شهادت به یاران دیگر وصیت مى کردند تا جان در بدن دارند، امام شان را تنها نگذارند. درس یاورى را از سردار دلاور کربلا، قمر منیر بنى هاشم مى گیرد:شیر شرزه ای که همه وجود و جانش را فدای دینش و امامش می کند و عملاً نشان می دهد که یاوری چیست؛او حتی در آب نوشیدن ،امامش را از یاد نمی برد و مشت آب گرفته اش را در آب رها می کند چون به یاد لب خشکیده امامش می افتد(و ذکرَ عطشَ الحسین)…چون دستانش را قطع می کنند مشک را (که نماد مأموریت و خدمتگزاری اوست) به دندان می گیرد و نافذ البصیره به سوی مقصد می تازد ،دشمن چشمش را هدف قرار می دهد تا از مقصد بماند چون تیر بر چشمش می نشیند و دستی ندارد که تیر را از چشم بیرون کشد به مدد درایت رخش، باز مسیر را ادامه می دهد چون با عمود آهنین از اسب به زیرش می اندازند امامش را صدا می زند تا بگوید من تا اینجا برای مأموریت تلاش کردم اگر موفق نشدم عذر مرا بپذیر. این می شود که دست علمگیرش که به قول ریاضى یزدى،چهار امام بر او بوسه زده اند؛ باب الحوائج مى شود…
این که مهدى موعود (ع)از تبار سالار شهیدان است، سالها پیش از تولد او بیان شده بود.پیامبراکرم(ص) فرمود: مهدی این امت از نسل فرزندم حسین(ع) است. دنیا به پایان نخواهد رسید مگر این که مردی از اولاد او قیام کرده جهان را باعدل و داد پر سازد…١ و نیز فرمود: امامان بعد از من دوازده نفرند که نُه نفر از آنها از تبار فرزندم حسین(ع) است که نهمین نفرشان قائم است؛ این دوازده تن اهل بیت و عترت من هستند. گوشت آنها گوشت من و خون آنها از خون من است٢.امیرمؤمنان(ع) روزی به حضرت اباعبداللّه (ع) فرمود:نهمین فرزند تو ای حسین، قائم آل محمّد(ص) است او دین خدا را آشکار ساخته وعدالت را در سرتاسر زمین حاکمیّت خواهد بخشید٣… در این باره خود امام حسین(ع) نیز فرمود: نهمین فرزند من، قائم به حقّ است خداوند به وسیله او زمین مرده را دوباره زنده خواهد ساخت و دین را حاکمیّت خواهد بخشید. او حق را برخلاف میل مشرکان و دشمنان تحقق خواهد بخشید۴.
یاوران این نهضت جهانی،باید رنگ و بوی عاشورایی داشته باشند.هر روز یاد عاشورا را زنده نگهدارند و داستان جانفشانی انصار اباعبدالله را مرور نمایند و مشق یاوری کنند و از آنان آئین حمایت از امام را بیاموزند؛صالح و پرواپیشه و کارآمد و فداکار و بصیر و خدوم و مرزبان و شجاع باشند؛زنان از زینب کبری و مردان از ابوالفضل و جوانان از علی اکبر و پیران از حبیب و پهلوانان از زهیر و حرّ و مسلم و…درس گیرند و در تاریکی شب های غیبت ،امام خود را تنها نگذارند و او را به دست و زبان و قلم و مال و جان و همت، یارى کنند.چهارده قرن است نهضت عاشورا عزاداران را به آمادگی برای اتمام قیام دعوت می کند.این است که به رسم میدان جنگ ،علم و پرچم و طبل برمی گیرند و سیاهپوش به خیابان و میدان می شتابند و با شعار و نوحه و بر سینه و سرزدن اعلام آمادگی می کنند تا به امامشان اعلام کنند که ما آماده تمام کردن نهضت همراه شما هستیم…اقامه عزا و حماسه حسینى، نشان گویاى پیوند با ساحت قدسى مهدوى است…
———–
١.بحارالانوار، ج ۵١، ص٩١. ٢. کشف الغمه٢٩۴/٣. ٣.منتخب الاثر/۴۶٧. ۴. اعلام الورى/٣٨۴.
