انتظار، گواه خوبی برای پیوند است؛انسان کسى را که دوست نمى دارد، میل دیدنش را هم ندارد و انتظارش را هم نمى کشد؛ بلکه دوست مى دارد هرگز او را نبیند! انتظارِ یک مهمان دوست داشتنى است که ما را به تکاپو وامى دارد و خانه را برایش آب و جارو مى کنیم و تابلوئی را که او دوست دارد، بر دیوار مى آویزیم و برای دیدنش، لحظه شمارى مى کنیم و برای وصالش، روز و شب را مى شماریم روز و شب! منتظران گشایش الاهى، آنان که فرج را انتظار مى کشند، همین انتظارشان که نشان دوستى الاهى است، ارزشمند است و در نظر پیامبر خدا(ص)،عبادت شمرده شده است:”برترین عبادات، انتظار فرج است”(اَفْضَلُ العِبادَهِ اِنْتِظارُ الفَرَجِ)١.طپش قلب عاشقان براى دیدار محبوب، سرود منتظران براى رؤیت موعود، گلباران راه عبور معشوق، شعر اشتیاق براى آن وجود مسعود، همه نشان انتظار آن مظهر جمال الاهى، حجت بالغه ربّانى، محبوب همه انبیاء و اولیا یعنى حضرت مهدى، صاحب الزمان(ع) است که این چنین قلوب را به کمند محبتش تسخیر نموده است…
بنابراین اولین شرط انتظار، ایجاد معرفت در مورد امام زمان(عج) است و طبیعى است که هر مقدار معرفت انسان نسبت به آن حضرت بیشتر باشد، ارزش او را بیشتر درک کرده و به عظمت او بیش از پیش پى خواهد برد و بیشتر تشنه وجود آن حضرت خواهد شد. در حالى که افراد جاهل و ناآگاه به ارزش آن حضرت، هرگز احساس تشنگى و عطش نسبت به وجود مقدس ایشان نخواهند داشت و بدین جهت از زمره منتظران بیرون هستند:وصل خورشید به شب پره اعمى نرسد/ که در این آینه صاحب نظران حیرانند! براى آگاهى از مقام عظیم امامت ، بهترین متن، زیارت جامعه کبیره و تأمل در معانى عمیق آن است تا کمالات نورانى آنان، براى طالبان معرفت روشن شود و بعد مطالعه کتب مهدوى و روایات آن وجود مسعود و احادیث امامان پیشین در باره ایشان. شرط دیگر، آمادگى است:به گونه اى که هر لحظه منتظر ظهور باشد که هرگاه این خبر را به او بدهند، خوشحال شود و آماده یارى آن حضرت باشد و با مال و جان خویش در راه آن حضرت جهاد نماید.و این آمادگى مختص زمان ظهور نیست بلکه در دوران غیبت نیز آماده فداکارى در راه امام باشد و ایشان را در رسیدن به اهدافش یاورى کند.
شرط دیگر منتظر واقعى، دوستى و محبت به امام عصر(عج) است؛ تا محبت به امام زمان در وجود کسى شکل نگرفته و شعله ور نشده باشد، نمى تواند دعوى انتظار کند و به وظایف منتظران عمل نماید. محبت به امام زمان وظیفه اى است که پیامبر اکرم(ص)نیز به دستور خدا از ما خواسته است؛ آنجا که در قرآن کریم مى فرماید:”بگو که من برای مزد رسالتم از شما چیزى نمى خواهم جز دوستى با نزدیکان و اهل بیتم” (قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبى)٢.در روایت معراج از قول پیامبر(ص)،چنین مى مى خوانیم:در شب معراج،خداوند به من فرمود:آیا مى خواهى جانشینان خویش را ببینى؟گفتم: آری. فرمود: پیش بیا. چون پیش رفتم ناگاه علی بن ابی طالب و حسن بن علی و حسین بن علی و علی بن حسین و محمدبن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمدبن علی و علی بن محمد و حسن بن علی و حجت قائم را که همچون ستاره ای درخشان در میان آنان بود، دیدم. گفتم: ای پروردگار من! اینان کیستند؟ فرمود: اینان امامان هستند و این قائم است، حلالم را حلال و حرامم را حرام می نماید و از دشمنانم انتقام میگیرد، ای محمد او را دوست بدار که من او و دوست دارنده او را دوست دارم”٣…
شرط دیگر، ارتباط با دیگر منتظران است. امام زمان(ع)، صاحب زمان و امام همه جهان است و نیاز به یاوران بسیار که همدل و متحد و همسو و توانمند باشند، دارد.منتظران باید در ازدیاد یاران آن حضرت از طریق تبلیغ و تعلیم بکوشند. کار فردى در خدمت به امام خوب است اما تأثیرش به اندازه کارهاى گروهى و تشکیلاتى نیست. کارهای فردی باید به سوی کارهای گروهى و تشکیلاتى برود که شعاع تأثیرگذارى و ماندگارى آن بیشتر شود. شروط دیگر انتظار، دعاى فردى و گروهى برای تعجیل در فرج است.منتظران واقعى هر لحظه انتظار از خدا مى خواهند که هر چه زودتر او را برساند. بنابراین دعاى فراوان براى فرج آن حضرت از وظایف همیشگى منتظران حضرتش مى باشد که از سوى خود آن حضرت نیز توصیه شده است. دیگر ارسال هدایاى معنوى و ثواب امور مستحبى و نیابت در کارهاى خیر، و از دست ندادن روح امید-حتى در سخت ترین شرایط- و نیز امید دادن به دیگران است…
———————-
١.بحارالانوار١٢۵/۵٢. ٢.شورى/٢٣. ٣.ترجمه “الجواهر السنیه فی الأحادیث القدسیه”/۴۶٧.
