امید، انتظار وقوع رویدادها و تقدیرات مسرّت بخش در آینده است که با کلید واژه های «امل»، «رجاء»، «طمع»، «عسی»، «لعل»، «تمنی» و جمله هایی که مفید این معناست،در قرآن آمده است. خداوند ،امید به خدا و یاری او در مشکلات،مقایسه جالبی را بین مجاهدان و کافران در نبرد مطرح مى فرماید، بدین شکل که هر دو گروه متحمل سختى ها مى شوید اما شما یک برگ برنده دارید که آنها ندارند و آن امید به نصرت خداست: “ولی شما امیدی از خدا دارید که آنها ندارند”!۶؛ این موضوع برای تقویت روحیه و پایداری مجاهدان و استقامت آنها در نبرد بسیار موثر و امیدآفرین است:”مؤمنان را (بر مقاومت و پایدارى در جهاد) تشویق نما! امید است خداوند از قدرت کافران جلوگیرى کند و خداوند قدرتش بیشتر، و مجازاتش دردناک تر است”٧. این امید است که منشأ تکاپوها و تلاش هاى انسان ها مى شود و آنها را به حرکت در مى آورد که برنامه های خود را با این رهتوشه به سرانجام موفقیت آمیز، برسانند:”پسرانم! بروید، و از یوسف و برادرش جستجو کنید و از رحمت خدا مأیوس نشوید که تنها گروه کافران، از رحمت خدا مأیوس میشوند! “٨.
انسان معارفى، که هم خود امیدوار است و هم مشعل دار امید برای مردم است، از پمپاژ کردن این امید در جامعه با سخنان و رفتار سرشار از توکل خود ، لحظه ای باز نمى نشیند. یک منبع بزرگ امید، که انسان را هماره به تحول و تغییر در امور، امیدوار مى سازد، موضوع دعا و نیایش است که کلید گشایش های بزرگ است :”اگر بندگانم، سراغ مرا از تو گرفتند، [به آنها بگو] همانا من نزدیک هستم و دعای دعا کننده را اجابت مى نمایم! پس باید مرا بخوانند و از من طلب اجابت کنند و به من ایمان بیاورند تا به راه درست راهنمایی شوند”٩. زکریای پیامبر در اوج یأس از فرزند دار شدن در پیری خود و همسرش،مأیوس نشد و دست به دعا برداشت و خدا هم امید او را تحقق بخشید:” ما هم دعای او را پذیرفتیم، و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را (که نازا بود) برایش آماده (بارداری) کردیم چرا که آنان (خاندانی بودند که) همواره در کارهای خیر بسرعت اقدام میکردند و در حال بیم و امید ما را میخواندند و پیوسته برای ما (خاضع و) خاشع بودند”١٠.
شخصى از امام باقر(ع) از امید بخش ترین آیه قرآن پرسید؛ آن حضرت به آیه اى از قرآن اشاره فرمودند که در موضوع مقام شفاعت پیامبر(ص)است که خداوند به ایشان مى فرماید یک خط اعتباری بی نهایت در اختیارت گذاشتیم تا هر که را بخواهى شفاعت کنى تا آنجا که راضى و خشنود شوی( وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضى)١١. کسی که خود را جزو امت پیامبر مى شمرد با باور شفاعت ،امید درخشانى، جانش را روشن مى کند که مشمول شفاعت کریمانه آن سرور خواهد بود و این شفاعت حتى برای اهل بیت آن حضرت و حضرات امامان هم وجود دارد؛ و این شگفت نیست زیرا و حتى مومنین هم وجود دارد و هر مومن نیز مى تواند جماعتى را شفاعت کند. امروز که در سایه سار امامت و ولایت فرزند رسول الله، حضرت بقیه الله هستیم به شفاعت آن دردانه وجود که جلوه رحمانیت خدا و دارای مقام شفاعت است، چشم امید داریم و در پرتو این امید، با نشاط و با قدرت، به زندگى ادامه مى دهیم!
———–
