عصر ما را عصر رسانه نامیده اند زیرا کسى را نمى توان یافت که به یک یا چند رسانه دسترسى نداشته باشد و از طریق آن رسانه ها تغذیه فکرى و اطلاعاتى نشود.رسانه ها و فناوری های نوین ارتباطی به صورت گسترده در دسترس و مورد استفاده عموم مردم قرار گرفته و پیام های مختلفی را در موضوعات گوناگون از جمله باورهای دینى چه موافق یا مخالف و چه اهل ستیز با دین منتشر مى کنند. یکی از کارکردهای رسانه مى تواند آموزش، تبلیغ و ترویج پیام های دینی باشد و مومنان مى توانند از این فرصت برای دیندارشدن مردم استفاده کنند.بدون استفاده از وسایل ارتباط جمعی نمیتوان به توسعه و رشد پایدار در آموزش دین و دینداری رسید و از آن جهت که رسانه ها و مطبوعات و فضای مجازى در تلاش اند تا اهداف خود را که همانا جذب سلیقه مخاطب، آموزش، تبلیغ و جهت دادن به فکر مخاطبان و ساخت یک هنجار برای تعیین سبک زندگی باشند، بهترین فرصت برای دین داران محسوب مى شود تا از طریق آن مخاطب خود را به سوی سبک زندگى ایمانى سوق دهند…
مبلغان دینی می توانند با استفاده از بستر رسانه ها و پایگاه های وسایل ارتباط جمعی نوین با شناخت سواد رسانه ای، نوآوری و بهره گیری از هنر تبلیغات و ارتباطات تصویری و نوآوری در تبلیغ، ایجاد جاذبه و انتقال پیام ها و ارزش های اسلامی در کمترین زمان و گستردگی و مشمولیت بیشتر ضمن تشویق، ترغیب و اقناع مخاطبان بویژه جذب حداکثری نسل جدید و جوان، منجر به ارتقاء و رفعت جایگاه دین در بین عموم مردم بویژه جوانان شوند. همچنین با استفاده از ظرفیت رسانه و فضای مجازی، ضمن مبارزه با خرافات و انحرافات، در پاسخ گویی و رفع شبهات، سبک دهی زندگی اسلامی و مدیریت امور مسلمانان تأثیرگذار بوده و می توانند در دستیابی به اهداف، برنامه ها و آموزه های دین موفق تر عمل کنند. اصولاً وظیفه رسولان الاهى همین رساندن است:”وَ مَا عَلَی الرَّسُولِ إِّلَا اْلبَلَاغُ (مائده/٩٩)بر پیامبر[خدا، وظیفه ای] جز ابلاغ [رسالت ] نیست …
دین و رسانه مى توانند تعامل خوبی با هم داشته باشند یعنى دین به رسانه،محتوا و جهت بدهد و رسانه به دین امکان رساندن پیام به مخاطبان.رسانه ای که برترین عبادت را گفتن حق در برابر زورمداران می داند یا معتقد است که هر کس ندای ستمدیده ای را بشنود و ساکت بماند، دین ندارد، حتماً عملکرد متفاوتی از رسانه های بی دین یا دین ستیز خواهد داشت. دین با حکم به وجوب کتمان اسرار شخصی و حریم خصوصی افراد نوعی محدودیت برای کار رسانه دینی ایجاد می کند اما از سوی دیگر با تحریم کتمان حق، فضای بی کرانی را به روی رسانه ها می گشاید.آموزه های اخلاقی و دینی موجب پیدایش تعهداتی است که به تحرک بیشتر رسانه ها می انجامد. رسانه دینى باید به مخاطب بسیار اهمیت بدهد تا بتواند او را جذب اندیشه های دینى نماید.اندیشه ای که به دنبال یافتن مخاطب و گسترش پیام خویش نباشد, یا به « درستی » خویش بی اعتماد است و یا به «تداوم» خود بی علاقه…
نباید تصور شود که رسانه دینى فقط محدودیت ایجاد مى کند،بلکه بسیاری از فضاهای حلال و مباح را مى گشاید.البته نباید این واقعیت را انکار کرد که پای بندی به ارزش ها و احکام دینی بهر حال ضوابط ومحدودیت هایی را برتصمیم گیری ها، گفتارها و کردارها تحمیل می کند، اما این همه واقعیت نیست. بخش مهم و دیگر آن است که التزام به شمار فراوانی از آموزه های اخلاقی و دینی ، مسئولیت آفرین است و موجب پیدایش تعهداتی است که به تحرک بیشتر رسانه ها می انجامد. برای مثال پای بندی به آموزه «عدالت طلبی» ، «امر به معروف ونهی از منکر» ، «دفاع از ستمدیدگان» ، «نصیحت و خیر خواهی برای مومنان و ائمه مسلمین» و دهها اصل دینی مانند آن، نه تنها به رسانه ها و خبرنگاران متعهد اجازه سکوت و مماشات نمی دهد، که جستجو، تبلیغ، فریاد و تشویق جامعه به اقدام را وظیفه حتمی آنان قرار می دهد.رسانه دینى خود را تحت نظارت دقیق خدا و اولیای دین مى بیند و به گونه ای عمل مى کند که رضایت آنان را از دست ندهد…
