پرسید:آیا در تشخیص حق از باطل ،مى شود به تشخیص بزرگان اعتماد کرد؟ گفتم : از نظر امام، نه . ایشان در پاسخ به حارث احوط که متحیر بود چطور در مقابل بزرگانى چون عایشه همسر رسول خدا و طلحه و زبیر ، صحابه بزرگ پیامبر بجنگد و پرسید آیا این اشخاص مهم،ممکن است بر باطل اجتماع کنند؟ فرمود: تو زیر پایت(اشخاص) را نگریسته ای و بالای سرت(حق) را نگاه نکرده ای و از این رو در حیرت و سرگردانی به سر می بری! تو حق را نشناختی تا اهلش را بشناسی و باطل را نشناختی تا باطل گرایان را بشناسی”۵.یعنى اهتمام تو باید بر شناخت حق و باطل باشد تا اشخاص را با آن معیار، محک بزنى. طه حسین، ادیب سرشناس جهان عرب پس از نقل این جمله امام که فرمود:”حق و باطل با قدر و منزلت اشخاص شناخته نمىشوند؛ حق را بشناس تا اهل آن را بشناسى و باطل را بشناس تا اهل آن را بشناسى”۶؛ نوشت: “بعد از آن اتمام وحى و قطع ندای آسمانى ، سخنى به این عظمت شنیده نشده است”٧! گفت: با این سخنان ، اکنون دریچه جدیدی به رویم گشوده شد و از حیرت درآمدم…
