این خویشاوند ما، داراى تمکن مالی خوبی است؛ دائماً در تلاش اقتصادى است؛ پیوسته گوشی هایش زنگ مى خورد و در کار حل و فصل امور کسب و کار خویش است؛ برای رسیدگى به امورش یا در سفر است یا در محل کار؛شب ها هم تا دیروقت ،مشغول همین امور است و وقتى هم به خانه مى آید،بازهم باید تلفن هائى بزند و گزارش روزانه بگیرد یا به او زنگ بزنند و گزارش بدهند…سه فرزند دارد که خیلی کم آنها را مى بیند ولى در امور مالی در تنعم کامل به سر مى برند ؛یک دخترش را هم شوهر داده و دامادش هم در مجموعه اقتصادى خودش کار مى کند؛در مورد او در فامیل،حرف زیاد است؛مى گویند: حساب دارائى هائى که در این تلاش سی چهل ساله با تلاش شبانه روزی جمع کرده را فقط حسابدارهایش مى دانند…بعضى به حالش غبطه مى خورند و بعضى از روى حسادت ، بدگوئى مى کنند؛من اما به لحاظ خویشاوندى و دوستى برایش نگرانم و دلم مى خواهد چیزهائى به او بگویم اما نمى دانم چگونه بگویم که بدش نیاید یا حمل بر حسادت و چیزهای دیگر نکند؛ بالاخره راهش را پیدا کردم…
نادر جان سلام! ببخش که نتوانستم به دیدنت بیایم یعنى نخواستم مزاحمت شوم و گفتم با ارتباط مجازى هم رودر بایستى کم مى شود و هم سریع تر و راحت تر مى توانم نکته اى را که به نظرم برایت مفید است،تقدیم کنم. عزیز جان این نکته را که مى خواهم بگویم،سخن من نیست بلکه سخن مولای مان امیرمومنان است. مى دانم که به او ارادت داری؛ شما بحمدالله از ثروت خوبی برخورداری و دائماً هم این ثروت رو به تزاید است؛حیف است این ثروت ذخیره اى براى آخرتت نشود؛مطمئن باش بعد از تو کسی آن را برای آخرتت نخواهد فرستاد؛اگر خودت دست به کار نشوى ، وارثان به فکر تو نخواهند بود،بلکه همه را خواهند خورد و گلایه هم خواهند کرد که چرا بیشتر برایشان نگذاشتى! مولاى همه ما فرمود:”اى فرزند آدم، خودت وصىّ مال خویش باش، امروز به گونه اى عمل کن که دوست دارى پس از مرگت عمل کنند”؛١.شما از همه ثروتت تنها یک سوم حق وصیت دارى تازه اگر به وصیتت عمل کنند؛اما الان کار به دست خود توست و مى توانى هر چقدر که بخواهى ثروتت را ذخیره آخرتت نمائى…
وقتى ،این مطلب را برایش فرستادم؛نفس راحتى کشیدم که بالاخره توانستم حرفم را به او بگویم و وظیفه دوستى و خویشاوندى را به جاى آورم.نمى دانستم اصلاً او آن را در بین صدها مطلبی که در مبادلات هفتگى شغلى با دیگران دارد خواهد دید یا نه ، اما خوشحال بودم که تذکرم را داده ام. یک هفته گذشت و دیگر او را فراموش کرده بودم و مشغول کارهای دیگر بودم که ناگهان پیامى از طرف او دریافت کردم.تعجب کردم و باز کردم و خواندم: سلام ، امیر جان! پیام کوتاهت را خواندم و از تو ممنونم که به فکرم بودى؛ من آنقدر خودم را درگیر شغل کرده ام که یادم رفته اصلاً برای چه دارم پول در مى آورم و این ثروت به چه کار آخرتم مى آید؟ تذکر تو مرا به فکر فرو برد و دیدم خیلی غافل بوده ام. راست مى گوئى که خودم باید کارى را که مى خواهم به عهده وارثان بگذارم ، انجام دهم.در طول این هفته فکرهایی کردم و براى امور نیکوکارانه نقشه هایی کشیدم.از تو خواهش مى کنم هرچه زودتر بیائى و در انتخاب بهترین کار خیرى که مى توانم انجام دهم به من مشاوره بدهى؛ منتظرت هستم،نادر…
از این که سخن مولا روى او اثر گذاشته ،بسیار خوشحال شدم؛کاش مى توانستم برای همه کسانى که مثل نادر، غرق تلاش اقتصادى هستند و تمکن خوبی هم دارند اما از ذخیره سازى این اموال برای آخرت خودشان غافلند هم بفرستم و آنها را متذکر کنم به قول سعدى:برگ عیشى به گور خویش فرست/کس نیارد ز پس، تو پیش فرست… و دلم مى خواست این سخن دردمندانه مولایمان امیرمومنان علیه السلام را برای آنها بفرستم که از حسرت امثال اینان در روز قیامت حکایت مى نماید که :” بزرگ ترین دریغ ها و حسرت ها در روز رستاخیز، دریغ و حسرت مردى است که مالى را از غیر راه طاعت خدا به دست آورد، پس مردى آن را به ارث برد و در طاعت خداى سبحان انفاق کند. او بدان انفاق به بهشت رفت اما فرد نخستین بدان ثروت راه دوزخ سپرد”!٢…
————————-
١.نهج البلاغه،حکمت٢۵۴: یَا ابْنَ آدَمَ کُنْ وَصِیَّ نَفْسِکَ فِی مَالِکَ وَ اعْمَلْ فِیهِ مَا تُؤْثِرُ أَنْ یُعْمَلَ فِیهِ مِنْ بَعْدِکَ .
٢.همان،حکمت ۴٢٩:إِنَّ أَعْظَمَ الْحَسَرَاتِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ حَسْرَهُ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیْرِ طَاعَهِ اللَّهِ فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنْفَقَهُ فِی طَاعَهِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الْجَنَّهَ وَ دَخَلَ الْأَوَّلُ بِهِ النَّارَ .
