حمید به مناسبت قبولى در مصاحبه استخدامى ، دوستانش را به یک سور دعوت کرده بود.بعد از غذا حمید رو کرد به مسعود و گفت:اساتید ما گفته اند سفره غذا را بدون دعا ترک نکنید زیرا بر خوان نعمت هاى الاهى نشسته اید و از رزقى که خدا برایتان آماده نموده، بهره مند شده اید؛ اکنون اگر دعا کنید خداوند باز هم شما را متنعم خواهد نمود…على گفت:اینکه مى گویند غم روزى مخورید که خداوند روزى هرکس را تضمین و تقدیر نموده است،معنایش چیست؟همه به مسعود نگاه کردند چون اهل مطالعه بود و اطلاعات مذهبى خوبى داشت.مسعود گفت:بله همینطور است که گفتى بود در ادبیات ما هم آمده است:ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم/ با پادشه بگوی که روزی مقدر است(حافظ)…و یا: نان من بی میانجی دگران/تو دهی رزق بخش جانوران(نظامى)…!
بعد ادامه داد: اصولاً رزق ،به معنى بخشش مستمر است ، و از آنجا که روزى الهى عطاى مستمر او به موجودات است به آن رزق گفته مى شود. البته مفهوم آن تنها در نیازهاى مادى خلاصه نشده بلکه هر گونه عطاى مادى و معنوى را شامل مى گردد . بنا بر این هر گونه بهره اى را که خداوند نصیب بندگان مى کند از مواد غذائى و مسکن و پوشاک ، و یا علم و عقل و فهم و ایمان و اخلاص و نیز به فرزند و همسر و خانواده و…رزق گفته مى شود چنانکه در دعاها می گوئیم خدایا حج را رزق ما کن (اللهم ارزقنى حج بیتک الحرام)،یا در دعاى مشهور امام عصر علیه السلام ، بسیارى از رزق هاى معنوى را از خدا مى خواهیم :اللهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِیقَ الطَّاعَهِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِیَهِ وَ صِدْقَ النِّیَّهِ وَ عِرْفَانَ الْحُرْمَهِ وَ أَکْرِمْنَا بِالهُدَى وَ الاسْتِقَامَهِ وَ سَدِّدْ أَلْسِنَتَنَا بِالصَّوَابِ وَ الْحِکْمَهِ وَ امْلَأْ قُلُوبَنَا بِالْعِلْمِ وَ الْمَعْرِفَهِ وَ طَهِّرْ بُطُونَنَا مِنَ الْحَرَامِ وَ الشُّبْهَهِ وَ اکْفُفْ أَیْدِیَنَا عَنِ الظُّلْمِ وَ السِّرْقَهِ وَ اغْضُضْ أَبْصَارَنَا عَنِ الْفُجُورِ وَ الْخِیَانَهِ…
حمید گفت:همین دعاى زیبا را به عنوان دعاى این سفره بخوان و ما آمین گوئیم.مسعود هم خواند و همه آمین گفتند و بعد همه کمک کردند ظروف را به آشپزخانه بردند و شستند.حمید هم تشکر کرد و رفت تا ظرف میوه را بیاورد.مسعود گفت:در قرآن خدا را به صفت “رازق” نامیده و در آیاتى از این ویژگى یاد کرده است همچون:« إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ » ؛«یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ»(روزی هرکس را بخواهد گسترش مى دهد)؛« نَحْنُ قَسَمْنا بَیْنَهُمْ مَعیشَتَهُمْ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا( ما معیشت آنها را در دنیا در میانشان تقسیم کردیم)؛« وَ ما مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُها (هیچ جنبندهاى در زمین نیست مگر اینکه روزى او بر خداست) و فرموده:حتی موجوداتی که دست و پا هم ندارند من روزی آنها را می دهم :« وَ کَأَیِّنْ مِنْ دَابَّهٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ یَرْزُقُها»…
على گفت:اگر روزى از طرف خدا،مقدّر و مضمون(ضمانت شده) است.آیا افراد تنبل نمى شوند و تلاش اقتصادى را رها نمى کنند؟ مسعود گفت:امام صادق (ع)فرمود:رزق بر دو نوع است: یکی به صاحبش میرسد اگر چه آن را نجوید و دیگری مشروط به جستن آن است، پس آن رزقی که برای بنده در هر صورت تقسیم شده است، به او خواهد رسید گر چه تلاشی ننماید؛ و رزقی که مشروط به تلاش است،شایسته است انسان آن را از طریق خودش طلب کند؛ یعنی همان راهی که خداوند آن را حلال قرار داده است و نه جز آن”.ضمناً عواملى را هم براى زیاد شدن رزق و روزى ،ذکر کرده اند:صدقه دادن، صله رحم،شکر نعمت،حسن خلق،امانتدارى،نماز شب،شستن دست قبل از غذا،بیرون رفتن از خانه در بین الطلوعین؛دعاى والدین؛تقواى الاهى که بطور شگفت موجب روزى براى انسان مى شود(و من یتق الله یجعل له مخرجاً و یرزقه من حیث لا یحتسب)…حمید ضمن تعارف میوه به دوستان گفت:دعا کنیم خداوند بودن در دوران ظهور را رزق ما کند؛همه یکصدا گفتند:آمین!
