همیشه مى توانى شعله ایمان را در قلبشان و برق امید را در چشمانشان ببینى.با دستان خالى و یاران کم و کثرت دشمنان در این منطقه افریقا ،عزم آن کردند که نام آل الله را با جان مردم محروم اینجا (نیجریه)پیوند زنند که زدند و موفق شدند و امروز علیرغم همه زجر ها و زندان ها و شکنجه ها و کشتارهائى که از آنها توسط مزدوران شیطان شده،مسیر را ادامه مى دهند و اگر خودشان در اسارتند،راهشان توسط ملیون ها نفر ادامه دارد.پشتشان گرم بود به این آیه نورانى که «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ»“یعنى اگر خدا را یارى کنید،او نیز شما را یارى خواهد نمود.مگر خداوند آن یتیم قریش (حضرت محمد صلى الله علیه و آله )را بر صاحبان زور و زر و تزویر و اصحاب کفر و نفاق و شرک، یارى نکرد و پیروز نفرمود؟! مگر او خود وعده نداد که:“وَ لَیَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ”یعنى قطعاً خداوند کسى که (دین) او را یارى کند، یارى مىدهد، همانا خداوند نیرومند و عزیز و شکست ناپذیر است…
گزارشگرى که از تلاش هاى تبلیغى و عمرانى آنها پیش از حمله مزدوران دولتى و وهابى، فیلمى تهیه مى کرد از اراده سترگ زکزاکى و همسر و فرزندان و یارانش در یارى دین خدا در آن شرایط سخت،عقب مى ماند و نمى توانست همه را به تصویر کشد، اما مى توانست این آیه قرآن را از تلاش هاى آنان به نمایش گزارد که :”چه بسا گروهى اندک که با اذن خدا بر گروهى بسیار پیروز شدند و خداوند با صابران و استقامت کنندگان است(کَمْ مِنْ فِئَهٍ قَلِیلَهٍ غَلَبَتْ فِئَهً کَثِیرَهً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ).اصولاً ما با تلاش هاى امثال اینان توانسته ایم بمانیم و تکثیر شویم و حقانیت خود را براى جهانیان، اثبات کنیم.در سایه مجاهدت هاى گوناگون نسل اهلبیت باور،امروز منطق آل الله را بیشتر از هرزمان دیگر برای حقیقت پژوهان جهان،برفراز مى بینیم و گرایش به آن را پرشمارتر و افزونتر…
از خود پرسیدم راز این غلبه اقلیت بر اکثریت ،امداد و نصرت و یارى الاهى است،اما سهم مردم چیست؟فراز پایانى آیه جواب مرا داد: “وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ”یعنى خدا با صابران است.بله ! عنصر صبر و پایدارى و استقامت در مسیر است که پیروزى را تکمیل مى کند.به خود که نگاه کردم دیدم چه بسیار کارها که نیمه کاره رها کرده ام یا در وسط راه از رفتن باز مانده ام یا استقامت نورزیده ام.در کار گروهى هم صبر و استقامت و نبریدن و ماندن و ادامه دادن تا وصول به نتیجه،شرط نصرت خدا و پیروزى است.این اصل نباید دست کم گرفته شود:صبر بر زخم زبان ها، بى مهرى ها،ضربه خوردن از خودى ها، تهدیدهاى دشمن،عدم امکانات مالى و منابع انسانى،جهل مخاطبان و ده ها مانع دیگر…
چقدر زیباست اگر هر روز صبح که به ماموریت خود مى اندیشیم و کارهاى آن روز را با خود مرور مى کنیم این آیات نصرت الاهى را با خود زمزمه کنیم که «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ» و “وَ لَیَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ” و «کَمْ مِنْ فِئَهٍ قَلِیلَهٍ غَلَبَتْ فِئَهً کَثِیرَهً بِإِذْنِ اللَّهِ»…و به خود یادآورى کنیم که وقتى نصرت الاهى همراه ما شود،افواج انسان هاى مشتاق به راه ما خواهند پیوست و قلت ما به کثرت تبدیل خواهد شد چنانکه براى پیامبر(ص)در فتح مکه اتفاق افتاد و برای صاحب الزمان(ع) در هنگام ظهور.بخوانیم با خود این سوره امید بخش را:بسم الله الرحمن الرحیم إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ وَ رَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْواجاً فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ کانَ تَوَّاباً :هنگامى که نصرت الهى فرا رسید، مردم را دیدى که گروه گروه در دین خدا وارد مىشوند؛ پس باید سپاسگزارانه، پروردگارت را تسبیح گوئى و از او آمرزش بخواهى که او (قصورها و تقصیرها را مى بخشد و)توبه پذیر است…
