ادامه داد:چقدر موجب تأسف است،کسی گرسنه و تشنه باشد در حالیکه در ساک و کیف خود خوراکى دارد ولى از آن استفاده نمى کند.گوش و چشم و عقل داشته باشد ولى بکار نیاندازد.قرآن در توصیف آنان مى فرماید:” دل هایى دارند که با آن [حقایق را] دریافت نمى کنند و چشمانى دارند که با آنها نمى بینند و گوش هایى دارند که با آنها نمى شنوند آنان همانند چهارپایان بلکه گمراه ترند [آرى] آنها همان غفلت زدگانند( لَهُمْ قُلُوبٌ لَا یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لَا یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا یَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِکَ کَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ ).گفتم:با این افراد که به چشم و گوش و قلب خود قفل زده اند، چه باید کرد؟گفت: هیچ ،حتى پیامبر (ص)هم نمى تواند براى آنها کارى بکند:”بىشک، نمىتوانى دعوت خود را به گوش مردگان برسانى، و نمىتوانى کران را آنگاه که روى برمىگردانند و پشت مىکنند،فراخوانى و سخن گوئى(إِنَّکَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِینَ)…
گفتم:آیا این یک راهبرد در موضوع دعوت و تبلیغ و تعلیم و تربیت است؟گفت: آرى! نباید معلمان و داعیان و مبلغان، وقت خود را براى کسانى که در گوش خود پنبه گذاشته اند تا نشنوند و چشمان خود را بسته اند تا نبینند، تلف کنند. هزینه کردن برای اینان،اتلاف منابع و وقت و مال است زیرا هیچ خروجى و راندمانى ندارد.این راهبرد را خداوند این گونه بیان مى فرماید:”تو هدایت کننده کوران از گمراهی شان نیستى؛ تو فقط مىتوانى سخن خود را به گوش کسانى برسانى که به آیات ما ایمان آوردهاند و در برابر حقّ تسلیم هستند( وَ ما أَنْتَ بِهادِی الْعُمْیِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ یُؤْمِنُ بِآیاتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ).ایجاد مدرسه و آموزشگاه و تالار سخنرانى برای این افراد،نادرست است چون بنادارند نشنوند و نبینند و نفهمند.این بدترین کفران نعمت هاى خداست که از داده هاى ارزشمند او استفاده نکنیم و به کار نیاندازیم…
