وقتى در کلاس، محسن سخن خود را با نام خدا آغاز کرد و گفت:اى نام تو بهترین سرآغاز/بى نام تو نامه کى کنم باز؟ استاد خیلى خوشحال شد و گوئى ذوق او شکفت و اشعارى را در همین موضوع خواند: مرد دانا،سخن ادا نکند/تا به نام حق ابتدا نکند!… به نام خداوند جان آفرین/حکیم سخن در زبان آفرین…ای یاد تو مونس روانم/ جز نام تو نیست بر زبانم/اى کارگشاى هرچه هستند/نام تو کلید هرچه بستند/اى مقصد همت بلندان/مقصود دل نیازمندان…آفرین که با نام خدا آغاز کردى،این نشانه ادب و سپاسگزارى است و سخنى که چنین آغاز شود،خدا نیز به آن برکت و پایائى خواهد بخشید که پیامبر اکرم نیز از قول خداوند،نقل فرمود:هر کار ارزشمندى که در آن بسم اللّه ذکر نشود ناقص است(کُلُّ أمرٍ ذى بالٍ لَم یُذکَر فیهِ بِسمِ اللّهِ فَهُوَ أَبْتَرُ)…
زیباترین نشان ادب ،یادکرد محبوب و ولىّ نعمت در آغاز سخن است.آیا شما وقتى به یک همایش دعوت شده اید که هزینه هاى سفرتان را پرداخت کرده و پذیرائى و مهمان نوازى را به اوج رسانده و در حدّ اعلىٰ تکریم تان نموده اند، در ابتداى سخنرانى زبان به سپاس و مدح میزبان نمى گشائید و با نام و حمد او آغاز نمى کنید؟! اکنون مى پرسم ما که تمام هستى و نعمت هاى خود را وامدار خدائیم و اوست که در گذشته و حال و آینده ولىّ نعمت ما بوده و هست، آیا کمترین نشانه ادب ما در آغاز هر سخن،مدح و ستایش او نیست؟ آنکه قدرت سخن گفتن و نوشتن و عمل کردن و اقدام را به شما بخشید و آموخت را نباید در شروع هر سخن و نوشتن و اقدامى یاد نمود؟آیا اگر این ادب را رعایت نمودید،با این کاربیشتر جذب عنایات او را ننموده و إنعام افزون تر او را به سوى خود جذب نخواهید نمود…؟
استاد افزود:به گزارش قرآن،سلیمان پیامبر نامه خویش را با نام خدا آغاز نمود و نوشت:این نامه از سلیمان است و چنین می باشد: به نام خداوند بخشنده مهربان (إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ).پیامبر ما هم فرمود: “هرگاه بنده بگوید: بسم اللّه الرحمن الرحیم، خداى متعال مىگوید: بنده من با نام من آغاز کرد، بر عهده من است که کارهایش را به انجام رسانم و او را در همه حال، برکت دهم” و نیز فرمود: “دعایى که با بسم اللّه الرحمن الرحیم شروع شود، رد نمى شود”.و نیز”وقتى معلم به کودک بگوید: بگو بسم اللّه الرحمن الرحیم و کودک آن را تکرار کند خداوند براى کودک و پدر و مادر و معلمش، برائت از آتش در نظر خواهد گرفت” و نیز:”اگر بسم اللّه را قرائت کنى، فرشتگان، تا بهشت تو را حفظ مى کنند و آن شفاى هر دردى است…”
و سپس با نقل روایات دیگر در این موضوع ، ادامه داد: حضرت على علیه السلام نیز فرمود:”هنگام آغاز هر کار کوچک و بزرگى بسم اللّه الرحمن الرحیم بگویید. یعنى براى این کار، از خدا مدد مى جویم. خدایى که جز او کسى سزاوار پرستش نیست.او پناهگاه هر پناهجو و فریادرس هر فریاد خواه است. خداوند بخشنده اى که با گسترش روزى بر ما مهربانى مى کند، مهربان به ما،هم در دین و هم دنیا و آخرتمان. دین را بر ما آسان و سبک و سهل گرفت. و نیز به ما مهربانى مى نماید با جدا کردن از دشمنانش”. از امام کاظم علیه السلام پرسیدند: “کدامیک از آیات کتاب خدا برتر و بزرگتر است؟ فرمودند: بسم اللّه الرحمن الرحیم”.امام صادق علیه السلام نیز فرمود:”بسم اللّه الرحمن الرحیم، بزرگترین یا با عظمت ترین نام خداوند است” و نیز فرمود:”خود را از تمامى مردم با بسم اللّه الرحمن الرحیم و قل هو اللّه احد حفظ کن و آن را از سمت راست و چپ و جلو و عقب و بالا و پایین[هر شش جهت] بخوان…
