وقتى در موقعیتى قرار مى گیرید که حرف تان خریدار دارد و امرتان اطاعت و سفارش تان عمل مى شود،مسئولیت شما سنگین تر است زیرا این موقعیت شما مى تواند زمینه اصلاح فردى و اجتماعى شود.شما آنچه را که خیر است توصیه مى کنید و این توصیه موثر مى افتد و دیگران با عمل به توصیه هاى شما،به صلاح و سداد مى رسند.گاهى عمل به توصیه هاى شما بر دیگران واجب مى شود همانند وصیت نامه که عمل به آن (اگر خلاف شرع نباشد)بر وصى یا اوصیا، ضرورى است.البته توصیه و وصیت ،مختص موقعیت پس از مرگ نیست،انسانها باید در زمان حیات نیز یکدیگر را به راه حق و بردبارى،توصیه کنند چنانکه خداوند در سوره “والعصر” مى فرماید:”…و تواصَوا بالحقّ و تواصَوا بالصبر”، یعنى مومنان و صالحان،یکدیگر را به حق و صبر،توصیه و وصیت مى نمایند…
امام عصر علیه السلام بر اساس آیه شریفه “جاء الحق و زهق الباطل إنّ الباطل کان زهوقاً”، مظهر “حق” هستند پس مومنان باید به دستور “و تواصَوا بالحق”،همدیگر را به ایشان توصیه و سفارش نمایند.یعنى به یکدیگر سفارش و یادآورى کنند که مباد ،این مظهر “حق” را تنها گذارید و در یارى او کوتاهى کنید.مباد از “حق” فاصله گیرید و به سمت باطل روید،بدانید که باطل ،رفتنى و حق ماندنى است. این توصیه ها و سفارش ها موثر مى افتد و انسان را از غفلت هائى که معمولاً درگیر آنهاست، بیرون آورده متوجه حق مى نماید.توصیه و وصیت دیگر،سفارش یکدیگر به صبر است.امام زمان علیه السلام ،مظهر صبر نیز هستند.قرن ها بر امر و اراده و حکمت الاهى،صبر کرده اند تا زمان موعود فرا رسد و دستور قیام از طرف خداوند صادر شود.مومنان نیز باید یکدیگر را به صبر سفارش نمایند…
سیدبن طاووس قدس سره از پیشگامان توصیه فرزندان خویش به امام عصر ارواحنا فداه است .این توصیه هاى خالصانه و عالمانه ،در کتابى به نام “کشف المحجه لثمره المهجه” چاپ شده و به فارسى نیز توسط دو مترجم به نام هاى “برنامه سعادت”و “فانوس”ترجمه شده است.این توصیه ها چنان پدرانه و مهرآگین و با احساس است که بر دل مى نشیند و اثر مى کند.همین توصیه ها را باید پدران و مادران و معلمان و مربیان بخوانند و به فرزندان خویش، همانها را با زبان روز سفارش نمایند تا این فرزندان،مهدوى بارآیند و مهدوى شوند.اگر اولیا و مربیان و عالمان،از توصیه و وصایاى خیر،باز مانند و بر اثر این ترک وظیفه،غفلت مردم را فراگیرد و از امام ،غافل شوند،آیا به خاطر این قصور و تقصیر مى توانند پاسخگو باشند؟هرگز!
علاوه بر توصیه هاى زمان حیات-که بسیار هم خطیر است-باید در وصایاى هنگام کوچ از این دنیا نیز فرزندان و خویشان و بستگان و دوستان و آشنایان و همکاران و همشهریان را به امام عصر علیه السلام ،سفارش نمود.اینکه پیوند خود را با آن حضرت ،حفظ نموده و به یارى آن امام غریب بشتابند.این توصیه ها از پدرى دلسوز، مادرى مهربان، معلمى شفیق،دوستى با اخلاص،همسرى وفادار، حتماً موثر مى افتد و دیگران بخاطر علاقه و محبتى که به او دارند به توصیه هایش عمل مى کنند و رستگار مى شوند.به یاد آوریم توصیه و وصیت حبیب بن مظاهر را هنگام شهادت به مسلم بن عوسجه،یار و دوست دیرینه اش که(اوصیک بهذا)یعنى تو را وصیت مى کنم به حمایت از این فرد؛ مباد،امام را تنها گذارى و تا آخرین قطره خون از او حمایت کن … مرزبانان مهدوى نیز چون حبیب ها باید فرزندان و دوستان و شاگردان خود را یارى امام وصیت کنند…
