آنان که نذر مهدوى را تجربه کرده اند مى دانند که نذر برای امام عصر ارواحنا فداه،از مجرب ترین نذرهاست ؛ چه نذرهای مادی که در راه ترویج نام و یاد و راه آن حضرت خرج شود و چه نذرهای معنوی اعم از عبادات و زیارات و نیابت ها و دعاها و قرائت قرآن و برگزاری مجالس معرفتی و تذکری و تبلیغی،امروز امام حیّ و خلیفه الله و واسطه خلق و خالق اوست و به دست او گره ها گشوده می گردد و اگر چیزی یا کاری ،نذر آن بزرگوار شود ،مورد توجه واقع شده و گره گشائى می شود. منتظران در حاجات بزرگ و کوچک خویش هرگز از نذورات مهدوى غافل نمى مانند.هم دل مردم را با هدایاى مادى شاد مى کنند و هم به آن حضرت تقرب مى جویند…
نذر سنتی است که مورد اهتمام تمامی انبیاء الهی و امت های گذشته بوده و در اسلام نیز سابقه دیرینه دارد. قرآن کریم داستان نذر همسر عمران، یعنی مادر حضرت مریم (س) را نقل می کند و می فرماید: و به یاد آورید هنگامی را که همسر عمران گفت: «خداوندا آنچه در رحم دارم برای تو نذر کردم که آزاد و در خدمت خانه تو باشد. از من بپذیر که تو شنوا و دانایی»(إِذْ قَالَتِ امْرَأَتُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّی نَذَرْتُ لَک مَا فِی بَطْنِی مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّی ۖ إِنَّک أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ)و بدین ترتیب فرزند و جگرگوشه خود را براى خدمت و عبادت تقدیم خدا نمود.باید بدانیم همه این انفاق ها و نذرهاى خالصانه در منظر خداست و خدا از آنها مطلع است و پاداش آن را هم مى دهد( مٰا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَهٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ یعْلَمُهُ ۗ )…
در سوره مریم پس از نقل داستان تولد حضرت عیسی (ع) خدای متعال به حضرت مریم(س) می فرماید:هرگاه کسی از انسان ها را دیدی (با اشاره) بگو: «من برای خداوند رحمان روزه ای نذر کرده ام؛ بنابراین با کسی سخن نمی گویم» .زیباترین جلوه نذر که خداوند در قرآن کریم نقل مى نماید نذر اهل البیت برای سلامتی حسنین علیهم السلام است که نذر مى کنند سه روز روزه بگیرند.این سه روز را روزه مى گیرند و هنگام افطار،تنها غذاى خویش را هم به مسکین و یتیم و اسیر مى بخشند و خود با آب افطار مى نمایند؛ زیرا وفاى به نذر امرى واجب است و نباید تخلف نمود که نا خشنودى خدا را در پى دارد: “آنان به نذر خویش وفا می کنند و از روزی که شر و عذابش گسترده است، در هراس اند(یوفون بالنذر و یخافون یوماً کان شرّه مستطیرا) و بدینگونه این جلوه زیبا از وفای به نذر را برای همیشه تاریخ ،جاودانى مى نمایند…
