دلتنگ بود از اختلاف و تفرقه و دشمنى و مى گفت: از آفات جوامع انسانى،تفرقه و جدائى و نزاع و دشمنى است. خداوند یکى از دستاوردهاى بزرگ پیامبر اکرم و دین اسلام را نزدیک کردن افراد به هم و تألیف قلوب و اتحاد مردم شمرده است زیرا به برکت تعالیم و فداکارى های آن حضرت ، تفرقه و دشمنى هاى آنها به دوستى و برادرى مبدل شد : “و به یاد آورید نعمت خداوند را بر خودتان،آن موقعی که با یکدیگر دشمن بودید و خدا دلهای شما را الفت و پیوند داد و به موهبت آن با هم برادر شدید( و اذکروا نعمه الله علیکم اذ کنتم اعداء فالّف بین قلوبکم فاصبحتم بنعمته اخوانا). یکى از مأموریت هاى فرستادگان الاهى، ررفع تفرقه ها و تحقق وحدت کلمه بر محور توحید و اعتصام به ریسمان خداست (واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا)…
ادامه داد: امامت نیز که تداوم نبوت است، همین هدف را دنبال مى کند. در زیارت جامعه می خوانیم:” بوسیله ولایت و پیشوائی شما، کلمه (توحید و معارف الهیه) به کمال رسید و نعمت بزرگ دین به خلق عطا گردید و پراکندگی به ألفت و اتحاد مبدل گشت( بولایتکم تمت الکلمه و عظمت النعمه و ائتلفت الفرقه).همان گونه که با قیام پیامبر و دستورات شرع،خداوند کینه ها را برطرف نمود و افراد با یکیگر برادر شدند(و نزعنا ما فی صدورهم من غلٍّ اخوانا).
شیوه سلوک امام مهدى علیه السلام نیز همین شیوه است.در دعاى ندبه آن حضرت را به صفت “مولّف” یعنى الفت بخش و پیوند دهنده ، توصیف نموده اند:(أَیْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَ الرِّضَا) که این گونه ترجمه کرده اند:کجاست فراهم آورنده سراپرده صلاح و رضا،یا گردآورنده شایستگى و رضایت مندى، یا کجاست الفت بخش دل های پراکنده و متفرق بر محور درستى و خشنودى یا کجاست آنکه پریشانی هاى خلق را اصلاح و دلها را خشنود مى سازد…
منش امام،جمع کردن دل ها و متحد ساختن قلب هاست .بیشتر مردم یا صلاح واقعى خود را تشخیص نمى دهندو متفرق مى شوند و به امورى که به ضرر آن ها است تن مى دهند و یا اینکه مصلحت را تشخیص مى دهند، ولى به خاطر منافع دنیوى به آن رضایت ندارند یگانه کسى که بین این دو حالت را جمع می کند و اتحاد مى بخشد، امام عصر ارواحنا فداه است لذا در دعاى ندبه مى خوانیم:” أین مؤلف شمل الصلاح و الرضا”: کجاست آن که میان پراکندگى، صلاح و رضا را جمع کند و در دعاى امیر المومنین علیه السلام درباره آن حضرت آمده: و پراکندگى امت را با او جمع فرما و در حدیثى آمده: به وسیله او میان دل هاى مختلف و پراکنده، الفت و اتحاد ایجاد شود،امام صادق علیه السلام نیز فرمودند: خداوند به وسیله آن حضرت، دل هاى پراکنده و مخالف یکدیگر را ائتلاف بخشد.
این روش و اخلاق مهدوى،فقط مختص زمان ظهور نیست.هم اکنون نیز امام،دل هائى که به او دل بسته اند را با یکدگر پیوند دهد چنانکه بر محور ولایت او، مهربان تر از برادر در کنار هم به خدمت پرداخته و به راه شایسته و صلاح و کسب رضایت الاهى مشغول باشند.یاران و منتظران امام نیز با تمسک به آن حضرت اهل پیوند و اتحاد و وحدت کلمه بر محور تقوى هستند(جامع الکلمه على التقوى)و سعى مى کنند دل هاى خود را به هم نزدیک کنند و کینه و دشمنى و تفرقه را که سلاح شیطان است ،از خود دور نمایند و نگذارند اختلاف سلیقه و برداشت،آنها را دچار تفرقه و انشعاب و چند دستگى و پراکندگى نماید که فَشَل و بى اعتبار شوند(فَتَفْشلوا و تَذهبَ ریحکم)…
