بعضى گمان دارند وقتى گفته مى شود امام عصر ارواحنا فداه،عزت بخش مومنان است و خوار کننده کافران است(معزّالمؤمنین و مذلّ الکافرین )، این مربوط به دوران ظهور ایشان است که مومنان عزیز شوند و کافران،ذلیل و خوار…آیا این گمان به این معنى نیست که ایشان،اکنون که در زمان غیبت اند، فاقد این صفت مى باشند و قدرت و اختیارى در موضوع عزت و ذلت ندارند؟ خیر،این باور،با اعتقاد به امامت آن بزرگوار،سازگار نیست.امام علیه السلام،مقام خلیفه اللهى دارند و امور از مجراى ایشان در جهان جریان مى یابد و واسطه فیوضات الاهى به خلق هستند.هم اکنون هم چنین اند نه فقط در دوران ظهور و غلبه بر کافران و معاندان و ظالمان.هرکس مى خواهد عزیز شود باید عزت را از ایشان بخواهد و هراس داشته باشد که عزّتش به ذلّت مبدل نشود،چنانکه بسیارى را سراغ داریم در همین عصر غیبت ،به عزت رسیدند و بعضى از کرسی عزت،به ذلّت لغزیدند…
ما در نگرش توحیدى،مالک همه قدرت ها و مالکیت ها و عزت و ذلت ها را خداى بزرگ مى دانیم چنانکه قرآن مى فرماید:”بگو: بار الها! اى مالک حکومت ها! به هر کس بخواهى، حکومت مى بخشى و از هر کس بخواهى حکومت را مى گیرى؛ هر کس را بخواهى عزّت مى دهى و هر کس را بخواهى ذلیل مى کنى، خوبى ها به دست توست؛ تو بر هر کارى توانائى”: یکى را دهد تاج و تخت بلند/یکى را کند بنده و مستمند/خداوند خورشید و گردنده ماه/فرازنده تاج و تخت و کلاه/کسى را که خواهد برآرد بلند/یکى را کند سوگوار و نژند…کودکى یتیم را چنان عزیز مى کند که امروز دومیلیارد مسلمان بر او درود مى فرستند و فراعنه و قیاصره و آکاسره و سلاطین را به ذلت مى افکند؛کسى چون سیدالشهداء را علیرغم مغلوبیت ظاهرى،چنان عزیز مى کند که ملیون ها انسان پس از چهارده قرن از سراسر جهان به سوى بارگاه شریفش پر مى کشند…
در دعاها و زیارت هاى مهدوى مى خوانیم:”السلام علیک یا معز المومنین المستضعفین و یا مذل الکافرین المتکبرین الظالمین”(سلام بر تو اى عزّت بخش اهل ایمان و ضعیف نگهداشته شدگان، سلام بر تو اى خوار کننده کافران گردنکش و ستمکاران) ؛ و در دعاى ندبه:”این معز الاولیاء و مذل الاعداء”(کجاست عزت بخش دوستان و ذلت بخش دشمنان).پس مجراى عزت و ذلت را ،امام مى دانیم.یعنى هرکس عزت مى خواهد به امام نزدیک شود و نیز ذلت و شکست کافران و ظالمان را از آن بزرگوار بخواهد که چون دست به دعا بردارد،خواسته اش در بارگاه الاهى،رد نمى شود.عالم و حاکم و کاسب و خطیب و هنرمندى که مى خواهد نزد مردم عزیز شود از او عزت را طلب کند که اوست عزت بخش مومنان؛و به زیر کشاندن ستمگران از اریکه قدرت را نیز از او بخواهند که اوست مذلّ الظالمین…
اما منتظران باید قانون مندى هاى عزت را رعایت کنند تا زمینه عزیز شدن آنها توسط امام فراهم شود ، براى مثال ، تواضع در راه خدا و بخاطر خدا،موجب عزت مى شود(إِنَّ مَنْ تَوَاضَعَ لِلَّهِ رَفَعَهُ اللَّه)؛ انصاف درامور موجب عزت است:
هر که با مردم منصف باشد خداوند به او عزت میدهد(
أَلَا إِنَّهُ مَنْ یُنْصِفِ النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ لَمْ یَزِدْهُ اللَّهُ إِلَّا عِزّاً)؛حرکت در مسیر امامت،به عزت مومنان مى انجامد(
إِنَّ الْإِمَامَهَ زِمَامُ الدِّینِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِینَ وَ صَلَاحُ الدُّنْیَا وَ عِزُّ الْمُؤْمِنِین)؛هرکه در مصیبت ها،صبر پیشه کند خداوند عزت او را افزون کند و با پیامبر و اهل بیت به بهشت داخل شود (
مَنْ صَبَرَ عَلَى مُصِیبَهٍ زَادَهُ اللَّهُ عِزّاً إِلَى عِزِّهِ وَ أَدْخَلَهُ الْجَنَّهَ مَعَ مُحَمَّدٍ ص وَ أَهْلِ بَیْتِهِ)…
