صبر و شکیبائى، سیره و سنت اولیاء الاهى است .خداوند رسولانش را به شکیبائى امر نموده و به پیامبر اکرم (ص) نیز فرموده :”شکیبا باش چنانکه پیامبران اولوالعزم نیز شکیبائى نمودند(فَاصْبِرْ کَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ). کسانى که منتظر تحقق یافتن اهداف آرمانى هستند باید تا فرا رسیدن زمان شکل گرفتن و تحقق یافتن آن آرمان ، پایدارى و شکیبایى کنند و هر ناملائمى را در آن راه با بردبارى بپذیرند زیرا صبر و پایدارى جوهر حیاتى استقامت و ماندگارى و شرط وصول به پیروزى است ،لذا فرمود :از خدا کمک بگیرید و پایدارى پیشه سازید که زمین از آن خدا است و به هر کس بخواهد آن را به وراثت مى دهد، و سرانجام از آن پرواپیشگان است ( استعینوا بالله واصبروا انّ الارض لله یورثها من یشاء من عباده و العاقبه للمتقین )…
سلوک امام عصر ارواحنا فداه نیز در مورد صبر و شکیبائى ،همان سلوک رسولان الاهى بویژه جدّ بزرگوار خویش است.امام صادق علیه السلام :دینى که امامان، مردم را به آن فرا مى خوانند، پارسایى است و انتظار فرج با صبر و شکیبایى(من دین الائمه الورع … و انتظار الفرج بالصبر) .امام رضاعلیه السلام نیز فرمود:چه نیکوست صبر و شکیبائى و انتظار فرج(ما احسن الصبر و انتظار الفرج).همین خصلت صبر است که عامل امتیاز مردم آخرالزمان نسبت به مسلمانان صدر اسلام به شمار آمده است.امام صادق به نقل از پیامبر علیهماالسلام فرمود:پس از شما کسانى بیایند که یک نفر ایشان پاداش پنجاه نفر از شما را داشته باشد، گفتند: اى رسول خدا ما در جنگ بدر و احد و حنین با تو بودیم و درباره ما آیه نازل شده، پیامبر فرمود: اگر آنچه به ایشان رسد به شما برسد، شکیبایى آنان را ندارید…
مى دانیم ،امام علیه السلام در این غیبت طولانى – که بر بنیاد حکمت هاى الاهى است – سختى هاى بسیارى را تحمل مى فرماید اما صبورى و شکیبائى پیشه مى کند.یاران او نیز باید بر اساس همین شیوه ، راه صبر را پیش گیرند و بى تابى و تردید به خود راه ندهند.آنها به این سخن امام صادق(ع)عمل مى کنند که فرمود:”…شیطان تو را تحریک نکند. زیرا که عزت از آن خدا و پیامبر و مؤ منان است لیکن منافقان نمى دانند. آیا نمى دانى کسى که منتظر امر ما -یعنى حاکمیت و جامعه آرمانى ما- باشد، و بر بیم ها و آزارهایى که مى بیند شکیبایى ورزد در روز بازپسین در کنار ما خواهد بود…”
منتظران همچنین به سخنى دیگر از آن امام ،چشم دارند که به مومن طاق فرمود:اى پسر نعمان ! انسان، مؤ من شمرده نشود مگر آنکه سه خصلت را در خود پدید آورده باشد: خصلتى از خدا و خصلتى از پیامبر و خصلتى از امام … آن خصلتى را که از امام باید در خود پدید آورد صبر و شکیبایى در دشواری ها و مشکلات است ، تا فرج و گشایش الهى برسد. لذا گذشت روزگار و دیر پایى نظام هاى ستم بنیاد و انبوهى حوادث و ویرانی ها و ناکامى ها و انقلاب هاى نافرجام ، منتظر راستین را از آینده ماءیوس نخواهد ساخت و در اصالت راه و کار خود به تردید نخواهد افکند و امیدش را زائل نخواهد نمود و در شور و حرارت و تلاش خدمتگزاریش خلل نخواهد افکند و هماره این فراز از زیارت حضرت را زمزمه خواهد کرد که: “اگر روزگاران به درازا کشد و عمر طولانى شود، یقینم به تو افزون گردد، و دوستیم فزونى یابد، و بر تو (بیش از پیش ) تکیه کنم و مدد بخواهم و چشم به ظهورت دارم و منتظرم ، و آماده جهاد در راه توام (فلو تطاولت الدهور…)…
