از ویژگى هاى رهبران الاهى این است که خود را تابع قانون و نه فراتر از قانون مى شمرند.پیامبر و امام ،خود را مقید به شرع مى دانند و جز در چارچوب وحى راه نمى سپرند.آنها چونان رهبران بشرى و حاکمان سیاسى نیستند که خود را فراتر از قانون بدانند و از آن عبور کنند و یا آن را تغییر دهند.خداوند عزوجل فرستاده اش حضرت محمد صلى الله علیه و آله را این چنین توصیف مى فرماید:او از روى خواهش ها و هواهاى نفسانى خویش سخن نمى گوید بلکه آنچه بگوید وحى الاهى است که به او وحى شده است (ما ینطق عن الهوى إن هو الّا وحى یوحى).حضرت امیر المومنین علیه السلام نیز هنگامى که حاکم بود و کسی از او شکایت به قاضى برد،در جلسه دادگاه حاضر شد و قاضى را بخاطر آنکه او را با کنیه و طرف دعوا را به اسم مخاطب ساخت،مورد عتاب قرار داد که چرا عدالت را رعایت ننموده و هر دو را یکسان مورد خطاب قرار نداده است…
امام عصر ارواحنا فداه،با آگاهى و علم موهوبى که به همه زوایاى احکام الاهى دارد و ظواهر و بواطن و تنزیل و تأویل آن را مى شناسد همچون امامان قبل و نیاى خویش پیامبر سلام الله علیه ، به همه اوامر و نواهى شرع ،عامل است و از اینکه شرع مورد بى مهرى و تحریف شود بسیار اندوهگین مى شود و چون به اذن الاهى قیام فرماید همه این تحریف را از چهره دین زدوده و احکام و فرائض تعطیل شده و متروک مانده را به جریان مى اندازد و کجى ها را راست مى نماید و روش اصلى دیانت و تشرع را باز مى گرداند( اَیْنَ الْمُنْتَظَرُ لاِِقامَهِ الاَْمْتِ وَاْلعِوَجِ، اَیْنَ الْمُرْتَجى لاِزالَهِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ، اَیْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْدیدِ الْفَرآئِضِ و َالسُّنَنِ، اَیْنَ الْمُتَخَیَّرُ لاِِعادَهِ الْمِلَّهِ وَالشَّریعَهِ…)
چنانکه گفته شد سلوک امام،کاملاً منطبق بر شرع و در چارچوب وحى است.سالکان راه امام نیز باید کاملاً مراقب باشند از مسیر شرع منحرف نشوند تا جا ،جاى پاى او گزارند و شیعه او باشند.بر اساس کلام امیرالمومنین علیه السلام در خطبه البیان،پیمان نامه حضرت مهدى سلام الله علیه با سرداران و معاونان و یارانش در ابتداى ظهور، همین تقید به شرع است.در بخشی از آن بیعت نامه آمده است که آنها باید پیمان بندند که مسلمانی را ناسزا نگویند؛ مرتکب فحشا و منکرات نشوند؛ انسان در حال احرامی را نکشند، هتک حرمت محترمی را نکنند؛ به خانه ای هجوم نبرند؛ هیچ کس رابه نا حق کتک نزنند؛ راه را بر کسی نبندند؛ ترس ووحشت در جادّه ها ایجاد نکنند؛ مال یتیم را نخورند؛به ربا و خمر و فساد آلوده نشوند؛احتکار نکنند؛امر به معروف و نهى از منکر را واننهند و…
اگر منتظران ،در زمان غیبت هم بر این پیمان باشند و بر اساس آن با امام بیعت کنند و بر این روش سلوک نمایند؛جامعه اى نورانى خواهند داشت.نه تنها به معاصى آلوده نشوند بلکه چون اهل معصیت را دیدند چهره درهم کشند و روترش کنند و خود را ناخشنود نشان دهند(عاشروا اهل المعاصى بوجوه مکفهره)نه آنکه با آنها قاطى شوند و در جرگه ایشان در آیند وچون آنان شوند. بسیار ناگوار خواهد بود که به حضرت منسوب باشیم اما بر شرع و قانون الاهى مقید نباشیم.نکند فرزند ناخلفى شویم که با خروج از دائره شرع ،دل پدر را به معاصى خون کند و قلبش بیازارد و اشک بر چشمانش جارى سازد…
