در مشاغل غیر فرهنگى چگونه مى توان به تبلیغ و هدایت اهتمام نمود؟ آیا در محیط های تولیدى و خدماتى و تجارى و فنى و صنعتى و ورزشى و تفریحى و… که در فضای دیگرى هستند مى شود به مسائل فرهنگى پل زد؟ آیا اصولاً چنین اقداماتى جواب مى دهد و تأثیر مى بخشد؟ پاسخ ما این است که آرى اگر هنرمندانه عمل شود، تأثیر گذار است.گاهى سخن کوتاه فرهنگى از یک مدیرعامل،یک مهندس فنى،یک تکنسین ماهر در کارمندان از سخن یک خطیب مذهبى بیشتر اثر مى بخشد.گاهى ارسال یک پیام تبریک یا کارت پستال برای مناسبت مذهبى به دوستان شغلى و همکاران تجارى با یکى دو جمله کوتاه حاوى یک پیام معنوى و هدایتى،در دل افراد نفوذ پیدا مى کند…
کافى است باور کنیم که شغل و کسب و کار و معیشت برای تامین مخارج زندگى خانواده هم عبادتى همطراز مجاهدان راه خداست(الکادّ لعیاله کالمجاهد فى سبیل الله).پس از این عبادت مى توان به عبادت دیگرى پل زد.وقتى کسب معیشت جز از طریقى که خدا فرموده حلال و مجاز نیست،چرا نتوان به همین فرهنگ در ابعاد دیگرش تذکر داد.محیط شغلى نباید نسبت به آنچه فرهنگ عمومى کارگزاران است بیگانه باشد.نمى شود درهای نورانى رمضان به روی مهمانان الاهى باز شده باشد و هیچ اتفاقى در محل کار نیفتد و بی تفاوتى حاکم باشد.قشنگ نیست شور حسینى در رگ های محیط کار در عاشورا و اربعین جارى نشود.البته افراط و تفریط در هیچ کارى از جمله همین موضوع روا نیست اما نکته اینجاست که ما نه فقط در عبادت و معیشت بلکه در کل زندگى فرهنگ را ارج مى نهیم…
گاهى یک همکار زودتر از هرفرد دیگر حتى خانواده اش،متوجه لغزش یا بریدگى فکرى همکار خود مى شود.روا نیست دوستان همکار بی تفاوت باشند و اقدامى نکنند.نباید گذاشت شبهه ها در جان افراد ماندگار شود که بیرون راندن آنها سخت و دشوار گردد.اینکه کى و کجا و چگونه اقدام شود باید ماهرانه و با برنامه باشد.حفظ شأن ،آبرو و موقعیت شغلى و نحوه گفتگو بسیار مهم است.گاهى دزدان فکرى در لباس همکار در مى آیند و خوره اعتقادات افراد مى شوند.این ویروس ها را باید از جسم محیط کار بیرون راند یا بى اثر نمود.باید با تقویت معنوى و معرفتى از طرق مختلف بویژه هسته های مطالعاتى،مناسبت های مذهبى و مراقبت های دوستانه،فرصت تأثیر گذارى را از دست نداد…
سفیران آگاهى و معرفت ،در هر لباس و جایگاهى مى توانند نقش آفرین باشند.همان گونه که از خانواده خود در برابر ویروس گمراهى مراقبت مى کنیم باید مواظب این بیماری بدخیم در مورد همکاران و همراهان شغلى خود باشیم.گاهى بیمارى چنان خاموش است که نه تنها همکاران بلکه خود افراد هم متوجه آن در جسم و روح خود نمى شوند.در اینطور مواقع باید پیشگیرانه عمل کرد و فرض را بر این گذاشت که افراد در معرض این هجمه ها قرار مى گیرند لذا پیشاپیش افراد را در برابر آن شبهات واکسینه نمود.نشست ها یا گفتگوهای حضوری یا مجازی و استفاده بهینه از ابزارهاى اطلاع رسانى و ارتباطى برای این هدف قابل توصیه است.اهدای بسته های فرهنگى، کتاب های مناسب و روزآمد،دعوت به جشن هاى مناسبتى مثل نیمه شعبان و غدیر و مبعث و…و نیز پیوند قلبى آنها با صاحب و مولاشان امام عصر ارواحنا فداه آنها را در برابر امواج انحرافات، بیمه خواهد نمود…
