تجمعی از مؤمنان که برای تعظیم شعایر الهی و احیای امر اهلبیت علیهم السلام و تعلیم و تربیت دینی و اخلاقی خود، در جامعه به برگزاری متناوب جلسات مذهبى، شامل قرائت قرآن، سخنرانی دینی و ذکر توسّل اهلبیت عصمت و طهارت با محوریت عزاداری امام حسین(ع)با یک نام و پرچم خاصى اقدام میکنند ،هیآت نامیده مى شود. تاریخچه هیأت را به زمان پیامبر اکرم (ص)مى رسانند که بعد از شهادت حضرت حمزه از عدم عزاداری برای او گله کردند و عزاداری برای حمزه رسم شد.حضرت زهراسلام الله علیها نیز با عزادارى برای پیامبربعد از رحلت ایشان، این رسم را ادامه دادند.بعد از واقعه کربلا تشکیل مجالس عزاداری و ندبه برای سالار شهیدان توسط ائمه (ع) رسمیت یافت و ایشان مرثیه خوانان را دعوت نموده مجلس تشکیل داده و شاعران را با دادن صله و وعده بشت به سرودن اشعار در مصائب آل الله ترغیب مى نمودند.بعدها با بزرگ شدن جامعه شیعى،این هیآت گسترش یافت…
از بهترین شیوه ها برای تعلیم و تربیت دینى هیأتهای مذهبی هستند که بطور خود جوش و مردمى با انگیزه های دینى و بدون تحمیل بار مالى به بیت المال ، تشکیل یافته و موجب تقویت پایه های معنوى و شناختى و حماسى در افراد مى شود و منشأ تجمعات بزرگ تبلیغى و هدایتى در مناسبت ها شده و اگر خوب مدیریت و برنامه ریزی شود موجب حرکت های سازنده بیشترى خواهد شد.هرچه در این هیأت ها به مبانى معرفتى و شناختى و آموزش های اعتقادی بیشتر پرداخته شود توفیق افراد را در ایفاى نقش های هدایتى و تبلیغى در جامعه ،بیشتر و ثمرات هیآت را افزون خواهد نمود.هیأت ها باید خود را از آفت ریاست و بى برنامگى برهانند و خود را خادمان آل الله بدانند و بر این خدمتگزارى افتخار کنند…
هیأت ها،سازمان های رسمى با نام و پرچم ویژه خود هستند که چند نسل را در خود جای مى دهند و به شکل خانوادگى یا محلى یا منطقه اى بطور متناوب هفتگى یا بعضاً ماهانه و به شکل سیار در خانه ها یا مساجد تشکیل مى شود. خود این هیأت ها،منشا ایجاد حسینیه ها و مهدیه ها و زینبیه ها و …شده تبدیل به پایگاه دائمى مى شوند.از دل همین هیأت ها،اوقاف و خیریه هائى همچون درمانگاه و قرض الحسنه و دارالأیتام و مدرسه بیرون آمده که هزاران نمونه آن در همه روستاها و شهرها قابل رؤیت است.از دیگر برکات هیأت ها احساس تعلق دینى و عاطفى نسبت به هم هیأتى ها و دیگر هیأت ها به عنوان لشگر خادمان اباعبدالله الحسبن سلام الله علیه است…
همه هیآت های دینى با هر پرچم و عنوانى،با موضوع مهدویت،قرابت و خویشی دارند زیرا نهضت کربلا را تا قیام خونخواه شهیدان کربلا،یعنى قیام مهدوی،ادامه دار مى بینند و ابتدا و انتهای مجالس خود را با دعا برای تعجیل فرج منتقم ثارش متبرک مى کنند و “این الطالب بدم المقتول بکربلا “مى خوانند و “یا لثارات الحسین”مى گویند و دعای فرج زمزمه مى کنند.باید انبوه این هیأت ها را قدر دانست و به تعداد آنها افزود و برای آنها خوراک و محتواى عالى طراحى کرد و این نقطه های عظیم را بسان ستارگان آسمان ، راهنمای رهروان معنویت نمود و شور حماسی آنها را که از قیام حسینى نشأت گرفته با شور مهدوى در هم آمیخت تا خروجى آنها خدمتگزاران آستان مهدوى شود که همه نقاط را از نام و یاد و راه آن حضرت با خبر نمایند…
