مگر مى توان با خشونت ، در دل کسی راه یافت ؟ مگر با اضطراب و ستیز مى توان چیزی را به کسی یاد داد؟ این مهربانى و دوستى و نیکى است که راه ورود به قلب هاست و در آنها اثر مى کند و دریچه ورود سخن و هدایت مى شود.خداوند به پیامبرش فرمود: “به برکت رحمت الهی بود که در برابر آنان نرم و مهربان شدی و اگر خشن و سنگدل بودی، از اطراف تو، پراکنده می شدند. پس آنها را ببخش و برای آنها آمرزش بطلب و در کارها، با آنان مشورت کن اما هنگامی که تصمیم گرفتی، بر خدا توکل کن زیرا خداوند متوکلان را دوست دارد(فَبِما رَحمَهٍ مِنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُم ۖ وَلَو کُنتَ فَظًّا غَلیظَ القَلبِ لَانفَضّوا مِن حَولِکَ ۖ فَاعفُ عَنهُم وَاستَغفِر لَهُم وَشاوِرهُم فِی الأَمرِ ۖ فَإِذا عَزَمتَ فَتَوَکَّل عَلَى اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ المُتَوَکِّلینَ)…
ایجاد ارتباط عاطفى ، کاربرد واژگان محبت آمیز، رعایت احترام و ادب، فرصت دادن به آنها برای اظهار نظر، سخن گفتن با لبخند و چهره گشاده ،همراهى و همدلى با مخاطبان و شخصیت دادن به آنان،شاخص های این نوع تبلیغ است.گاهى یک سخن مهربانانه ، یا یک احسان و هدیه و بخشش مادی به آنها، مخاطبان خشمگین و ستیزه جو و دشنام دهنده را نرم مى کند و آتش خشم شان را خاموش مى سازد، بویژه اگر نیازمند و مشکل دار باشند.حتى گاهى سکوت و آرامش و لبخند در برابر تعرضشان،اثر مى کند و آنها را آرام مى نماید. نمونه های بسیاری از این نوع برخورد را در پیشوایان معصوم سراغ داریم که در نهایت به هدایت و اسلام آوردن آن افراد انجامیده است…
گاهى ارتباط، حضورى نیست و در فضای مجازی اتفاق مى افتد و نمى توان از ظرفیت هائى که در فضای حقیقی هست همچون هدیه و لبخند و نگاه مهرآمیز و…در آنجا استفاده کرد،اما این فضا را مى توان تا اندازه اى با کلمات و واژگان عاطفى و شعر و ارسال تصویرهای مناسب و سایر ظرفیت های فضاى مجازى،تنوع بخشید.گاهى ارتباط از نوع هنری است یعنى در قالب فیلم و نمایشنامه ،به انتقال پیام و اندیشه مبادرت مى کنیم بازهم باید مهرورزى و نرمى را با لطافت هنرى درآمیزیم تا پیام به همان نرمى و لطافت به قلب مخاطب نفوذ کند و تأثیر بخشد…
عبارت قرآن بسیار صریح است:”اگر خشن بودی از اطرافت پراکنده مى شدند”؛افراد عصبى مزاج، تند،کم حوصله ،عبوس وترش زبان و نامهربان را باید از دایره تبلیغ و دعوت کنار گذاشت که نتیجه عکس مى دهد و افراد را دور و منزجر مى کند.برعکس افراد حلیم و خوش زبان و مودب و خنده رو و مهربان را باید برگزید و برای دعوت و تبلیغ آنان را آموزش داد و به کار گرفت.این سفیران مهربانى وقتى به سراغ افراد روند،راهى به دل های آنها پیدا مى کنند و مردم وقتى ببینند که آنها اینگونه اند با خود مى گویند اینان که پیروان امام مهربانى اند پس خود امامشان که رحمه للعالمین است چقدر مهربان و دوست داشتنى است لذا به حلقه مشتاقان صاحب الزمان (ع)مى پیوندند…
