اگرچه علم، ذاتاً نور و روشنائى است اما کمال علم در عمل به آن است.اگر با تلاش و کنکاش و پژوهش توانسته باشید فرمول تولید یک دارو را بدست آورید، به توفیق بزرگى دست یافته اید اما تا در لابراتوار آن را تولید نکنید این توفیق،کامل نیست و تا بیماری آن را مصرف نکند و از بیماری نجات نیابد،فایده اش آشکار نخواهد شد.علمى نافع است که به کار آید.علمى که کاربردی شود تأثیرگذار و نجات بخش خواهد شد.به همین خاطر است که عالمان بى عمل مورد نکوهش قرار گرفته اند تا آنجا که گفته اند:علم را هرچه بیشتر خوانى/چون عمل در تو نیست،نادانى!
علم،راه را نشان مى دهد اما باید این راه پیموده شود.وقتى به خدای بزرگ،معتقد شدى و او را عالم بر همه چیز دانستى ، باید خود را هماره در نظارت او ببینى و از گناه و خطا بپرهیزی،اگر در عمل به این علم، کوتاهى کنى گوئى او را قادر به نظارت ندانسته و عالم بر امور باور نکرده اى.میزان تحقق یک فرد به علم خداشناسی و معرفه الله،میزان خداترسی اوست.اگر صدها کتاب در معرفه الله خوانده باشد یا نوشته باشد اما از خدا پروا نکند و پاس او را در عمل نداشته باشد،بدان که از معرفه الله بوئى نبرده است.هرچه خداترس تر باشید ،خداشناس ترید….
در یک نظام آموزشى تربیتى نیز تاکید بر کاربردی کردن علوم،موجب رشد و زایائى آن علوم خواهد شد.دانشجویان را باید وارد صحنه عمل کرد تا علمشان را کاربردی کنند.اگر کلید هدایت گمگشتگان را یافتند باید راه افتند و درهای بسته شده و محروم از هدایت را بازکنند و جان افراد گمگشته را به سوی نور،بگشایند.دوگانه علم و عمل را باید هماره توامان و همراهان جدانشدنى کرد تا تأثىرگذارى و شفابخشى آنها آشکار گردد.باید از صحنه کلاس به جامعه پل زد و آموخته ها را در جامعه به کار انداخت .بدین ترتیب است که کلاس و مدرسه و دانشگاه و حوزه ،مفید واقع مى شوند در غیر این صورت علم جز وبال و هزینه نخواهد شد ؛نه عالم سودی برد نه مردم و جامعه….
تحقق این موضوع ،لوازمى دارد:باید در محتواهای آموزشی، تجدید نظر کرد و آن بخش از مطالب را که کاربردی نیست و اثرى ندارد و صرفاً محفوظات است،تا آنجا که مى شود،کم کرد و بر محتواهای کاربردی افزود.برای متعلمان نیزپس از تعلیم،کارهائى را برنامه ریزى و طراحى نمود که پس از آموختن،وارد کارزار عمل شوند و تأثیر علم خویش را ببینند و البته آموزش ها را نیز باید ادامه داد تا دائما افراد داناتر و پخته تر شوند و کارآئى آنها در صحنه عمل بیشتر شود.امروز برای گسترش فرهنگ مهدوی در سطح جامعه و جهان به چنین عالمان،متعلمان و برنامه ریزان و محتواسازانى در عرصه آموزش های مهدوی نیازمندیم تا نسل امروز با راه و رسم عملى انتظار،آشناتر شوند و زمینه ظهور با این فرایند،آماده تر شود…
