علم ،آن چنان سترگ است که جوهر قلم عالمان برتر از خون شهیدان شمرده شده است(مداد العلماء افضل من دماء الشهداء)و آموختن آن فریضه و واجب گردیده(طلب العلم فریضه )و خدای بزرگ،دارندگان علم را به درجات و مقامات بر دیگران رفعت و بلندی بخشیده است(یرفع الله الذین آمنوا والذین اوتواالعلم درجات) و دستور است که از گهواره تا گور دانش بجوئید(اطلبواالعلم من المهد الى اللحد).امیر مومنان علیه السلام، ملاک رتبه گذاری انسان ها را علم قرار داده و فرموده است: مردمان سه گونه اند:عالم،دانشجو( که در پى علم نجات بخش است)و جاهلان که همچون پشه هائى با هر باد به این سو و آن سو رانده مى شوند…
علم است که به انسان ها بینش و شرافت و بزرگى مى بخشد؛علم است که موجب رهائى مى شود؛علم است که راه درست زندگى را نشان مى دهد؛علم است که سعادت دو دنیا را تضمین مى کند؛بدون علم بشریت در تحجر و عقب ماندگى مى ماند و پیشرفتى برای او متصور نیست و در مقابل،جهل است که او را اسیر شیاطین و منحرفان و گمراهان مى کند.لذا بیشترین وظیفه پدران و مادران ،تعلیم فرزندان و آراستن آنها به زیور علم است.اولیای فرهنگى و تربیتى جامعه نیز برای آگاه کردن و آموختن مبانى علمى به اقشار گوناگون مردم،وظیفه و مسئولیت است.کوتاهى در این وظیفه،مردم را در معرض غلتیدن به گمراهى و ضلالت قرار مى دهد و موجب خسارات سنگین مى شود…
علم ،شاخه های گوناگون دارد اما علم زندگى،مقدم بر سایر شاخه هاست:از کجا آمده ام ؟؛ به کجا باید بروم و نهایت کارم کجاست؟؛ و اینجا که هستم چه وظیفه اى دارم و بر کدام نهج و طریق باید راه بسپرم؟(زکجا آمده ام ،آمدنم بهر چه بود؛به کجا مى روم آخر ننمائى وطنم)…”دین” است که به این سوالات پاسخ مى دهد و راه زندگى سعادت بخش را معین مى کند لذا آموزش های دینى را باید از کودکى و نوجوانى در برنامه علمى فرزندان قرار داد تا با دانستن آن،روش صحیح زندگى را انتخاب کنند.از اینجاست که کلاس های دینى (رسمى و غیر رسمى)ضرورت مى یابد…
باید از طریق آموزه ها در خانه و جامعه و تبلیغات و به ویژه رسانه ها،علم و علم آموزى را به یک فرهنگ تبدیل نمود و ارزش را به عالمان و فرهیختگان داد نه اصحاب قدرت و مُکنت و جمال و مال و منال! عالم را باید بر صدر نشاند و از او تجلیل نمود نه جاهلان و منصب داران و ثروت اندوزان.اگر چنین شود،فرزندان جامعه راه علم را مى گزینند نه راه شهرت و ثروت و عیش و عشرت را…آن هم علمى که آنها را به سعادت رساند نه آنکه وبال گردن گردد،علم رهائى بخش؛علمى که انسان را به منشأ علم و آگاهى یعنى حجت خدا برساند و از سرچشمه دانش او سیراب گرداند…
