مرحوم کفعمی در کتاب «البلدالامین» دعایی را از امام عصر ارواحنا فداه نقل می نماید که آن حضرت، این دعا را به مردی زندانی تعلیم فرمود و او پس از خواندن این دعا، از اسارت رهائى یافت.اما این دعا فراتر از گشایش فقط برای یک مورد خاص است و برای فرج و گشایش کلى جهان با ظهور صاحب الزمان سلام الله علیه،باید خوانده شود.منتظر در شرایط بسیار دشوار غیبت که بلاهای بزرگ او را فراگرفته و کینه های پنهان دشمنان آشکار شده و پرده های حیا فرو افتاده و امیدها به ناامیدى تبدیل گشته و گستره زمین بر انسان تنگ شده و آسمان از بارش رحمت، سترون گشته،فقط خدا را یاور خویش مى بیند و به او پناه مى آورد و به او شکوه مى برد و از او کمک مى طلبد و از او مى خواهد بحق آل الله علیهم السلام و منزلت عظیم ایشان که خدا در قرآن شناسانده است ( اولى الامرند و اطاعت از اوامر ایشان واجب )در کار جهان گشایشى نزدیک رقم زند همچون یک چشم بر هم زدن.. عبارت دعا این چنین است:
“اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطَاءُ وَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ وَ أَنْتَ الْمُسْتَعَانُ وَ إِلَیْکَ الْمُشْتَکَى وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّهِ وَ الرَّخَاءِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدِ أُولِی الْأَمْرِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنَا طَاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا قَرِیباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَایَ وَ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَایَ یَا مَوْلَانَا یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ الْأَمَانَ الْأَمَانَ الْأَمَانَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی السَّاعَهَ السَّاعَهَ السَّاعَهَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِین”.
تأکید ها در این دعای ویژه و سوگندهای مکرر به حق پیامبر و امیرالمومنین که اسمای حسنای الاهى هستند((یا محمدُ یا علی،یا علىُّ یا محمد)برای طلب کفایت و نصرت،بسیار تأمل برانگیز است.گوئى کفایت و نصرت به دست آنان نهاده شده لذا در خانه آنان را مى کوبیم و مى گوئیم فقط شما یاور و کفایت کننده ما هستید پس ما را یارى کنید و خواسته هایمان را کفایت فرمائید( اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَایَ وَ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَایَ) وسپس دست طلب به ساحت صاحب الزمان دراز مى شود:یَا مَوْلَانَا یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ …و سپس با پنج واژه و سه بار تکرار هریک (“الأمان”،”الغوث”، “ادرکنى”،”الساعه”،”العجل”)پس از این رویکرد ، طلب را به نهایت درجه مى رساند…
“امان”واژه اى برای درخواست امنیت در هنگام خطر و وقوع حوادث ناگوار است؛فریاد برای پناهجوئى و کمک خواهى است.این درخواست با الف و لام تعریف،یک پناهجوئى خاص است که فقط با امداد و حمایت امام عصرعلیه السلام ،چاره جوئى مى شود و به امنیت و اطمینان و آرامش تبدیل مى گردد.”غوث” نیز طلب کمک و یاری است و “الغوث” آن وجود شخیص است که توان کمک و یاری دارد؛”الساعه”یعنى هم اینک،هم اکنون و”العجل” یعنى با شتاب،زود و سریع و فوری. سه بار تکرار این پنج کلمه در این دعاى مخصوص ،نشان از اضطرار منتظرى دارد که در حوادث و بلایای بزرگ دوران غیبت از امامش امنیت و یاری و کمک زود و فوری طلب مى نماید…
