“آیا ندیدهاید که خداوند ، چگونه برایتان از آدم علیه السلام تا آشکار شدن امام پیشین علیه السلام ، پناهگاههایى قرار داد که به آنها پناه بردید و نشانههایى که با آنها راه جستید؟ هر گاه نشانهاى ناپیدا شد، نشانهاى دیگر آشکار گردید و هر گاه ستارهاى سر فرو برد ، ستارهاى دیگر سر بر آورد”(أوَما رَأَیتُم کَیفَ جَعَلَ اللَّهُ لَکُم مَعاقِلَ تَأوونَ إلَیها ، وأَعلاماً تَهتَدونَ بِها ، مِن لَدُن آدَمَ علیه السلام إلى أن ظَهَرَ الماضی علیه السلام ؟ کُلَّما غابَ عَلَمٌ بَدا عَلَمٌ ، وإذا أفَلَ نَجمٌ طَلَعَ نَجمٌ )…
چه تعابیر زیبائى امام عصر ارواحنا فداه برای تداوم رهبرى الاهى در همه زمان ها به کار برده اند:پناهگاه هائى که به آن پناه برید؛نشانه هائى که در شب های تاریک،با آنها راه را پیدا مى کنید؛ستاره هائى که هیچوقت به پایان نمى رسند و یکى بعد از دیگرى آسمان زندگى شما را روشن مى کنند.آنها از زمان آدم بوده اند تا دوران خاتم.آنها هیچگاه از فروزش باز نمانده اند.هرگاه یکى از آنان دعوت حق را لبیک گوید و به سرای باقى شتابد جانشین او پرچم هدایت را برداشته و ماموریت او را دنبال کند…این عبارات زیبا ترجمان همان سخن امام است که فرمود:”زمین از حجّتى آشکار یا نهان خالى نیست” (إنَّ الأرضَ لا تَخلُو مِن حُجَّهٍ إمّا ظاهِرا و إمّا مَغمُوراً)…
تا آنجا که مى دانیم خداوند بزرگ بر هیچ نعمتى،از نعمت های بی نهایتش بر ما منت نگذاشت اما بر نعمت بزرگ رهبری الاهى منت نهاد و فرمود :خدا بر مومنان منت نهاد که فرستاده ای از میان خودشان برانگیخت تا آیات الاهى را برای آنان بخواند و آنها را تزکیه نماید و کتاب و حکمت بیاموزد که پیش از آن در گمراهی آشکار بودند( لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولا مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَهَ وَإِنْ کَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ ).این نعمت،هیچگاه زوال نمى یابد و هماره تداوم خواهد داشت.وقتى نبوت به پایان آمد،امامت و پیشوائى و خلافت پیامبر(ص)آغاز گردید از امیرمومنان علی تا حضرت عسکرى علیهم السلام و پس از ایشان حضرت مهدی (ع)که امامتش به عنوان آخرین حجت الاهى(خاتم الأوصیاء)تا پایان روزگار تداوم خواهد داشت…
در هریک از این تغییرات در راهبری های الاهى،کسانى ریزش پیدا کردند و از پیروی راهبر بعدى خود را محروم ساختند.پس از موسی،بعضى از یهود از پذیرش راهبرى عیسىٰ باز ماندند و پس از عیسى،بعضى از مسیحیان از پذیرش راهبری پیامبر اسلام، محروم ماندند و پس از پیامبر اکرم(ص) کسانى از فرمان خدا سرپیچى نموده از تبعیت امیرمومنان و امامان پس از ایشان،بازمانده راه گمراهى را گزیدند.این ریزش ها، نه به تداوم راهبری الاهى گزندى رساند و نه مومنان را نومید ساخت بلکه خود آنان را از هدایت محروم و در گمراهى باقى گذاشت.در پذیرش سلسله امامان نیز بعضى خود را پس از امامت امام ششم،از ائمه دیگر محروم ساختند و اسماعیلیه نام گرفتند و بعضى در امامت امام هفتم توقف کردند و واقفیه نامیده شدند و بعضى در پذیرش امام دوازدهم متوقف ماندند و آزمون غیبت ایشان موجب ریزش عده اى دیگر گردید در حالیکه حقیقت در کلام و نصوص پیامبر و ائمه در مورد امامان دوازده گانه به تفصیل نام هریک به روشنى ذکر گردیده بود.چنین است که راهبرى الاهى تداوم داشته و نباید هیچگاه شیطان را با ریزش ها و بریدن ها،خوشحال و خود را از نعمت هدایت امام محروم سازیم…
