“چرا در شک و تردید و حیرت و سرگردانى غوطه ورید؟!…زمین خالى از امام نمى ماند،در اطاعت از او تردید مکنید؛ …راه تقوا پیش گیرید و تسلیم ما شوید و امور خود را به ما واگذارید،برماست صدور فرمان چنانکه پیش از آن نیز بر ما بوده است…”(یا هولاء ما لکم فى الریب تترددون و فى الحیره تتسکعون؟…فاتقواالله و سلموا لنا و ردوا الامر الینا فعلینا الاصدار کما کان منا الایراد)…
اگر دلتان در گرو محبتى قرار گرفته و مهر محبوبى خاطرتان را مشغول کرده باشد مى دانید که محبّ صادق، هماره منتظر است تا پیامى ،نامه ای، حکایتى و سخنى از محبوب خود بشنود.هم خاطر خود به آن پیام خرسند کند و هم نکته ای بشنود که او را به محبوب ،نزدیک تر نماید.بر آن شدیم تا برای منتظران و مشتاقان آستان مهدوی،پیام هاى آن حضرت را به قدر وسع،گرد آورده و بطور موضوعى با عنوان “پیام های مهدوى”تقدیم کنیم تا شیدائی این شیدائیان با دیدن پیام های مولای جهانیان افزونترشود و از طریق عمل به آنها به رضای او دست یافته و به محضرش تقرب جویند.ان شاء الله
پیام های امام عصر ارواحنا فداه از چند طریق به ما رسیده است:نخست توقیعات است.توقیعات، نامه ها و نوشته هایی است که از ناحیه مقدسه صاحب الامرعلیه السلام صادر شده و بعضاً به خط و مهر ایشان بوده و توسط وکلا یا افراد موثق به دست افراد رسیده است.در کتاب “کمال الدین” شیخ صدوق، ۴٩ توقیع و در” کتاب الغیبه” شیخ طوسی، ۴٣ توقیع از امام عصر علیه السلام نقل شده که با کسر تکراری ها، مجموعاً هشتاد توقیع غیر تکراری در این دو کتاب آمده است.موضوعات این توقیعات در برگیرنده مباحث اعتقادی،امور اجتماعى،وظایف و تکالیف شیعیان، امور مربوط به وکلا،بیان مسائل فقهى،بیزاری از منحرفان و مخالفان،دستور العمل های خاص و عام و دفع خطر از شیعیان بوده است.دوم،دعاهای صادر شده از آن بزرگوار است که حاوی عمیق ترین معارف اعتقادی است و از راویان موثق و در کتب مورد اعتمادآمده است و سوم کلمات و توصیه های ایشان است که در تشرفات بعضی ازعلما و صلحا فرموده اند و از طریق آن سعادت یافتگان در منابع معتبر ذکر و به دست ما رسیده است.چهارم کلماتى به نقل از آن حضرت است که در سخن دیگر معصومین آمده است.بنابر این در پیام های مهدوی تلاش شده است که از منابع موثق نقل شود تا اصالت آنها محرز و صدورشان از امام قطعی باشد.
آرى، تردید مکن!
“زمین خالى از امام نمى ماند،در اطاعت از او تردید مکن؛ …راه تقوا پیش گیرید و تسلیم ما شوید و امور خود را به ما واگذارید،برماست صدور فرمان چنانکه پیش از آن نیز بر ما بوده است…”(فاتقواالله و سلموا لنا و ردوا الامر الینا فعلینا الاصدار کما کان منا الایراد)…
محمد بن ابراهیم بن مهزیار گفت: وارد عراق شدم در حالی که شک و تردید داشتم، پس این توقیع برایم صادر گشت: «به مهزیارى بگو آنچه از سخنان دوستانمان در منطقه خودتان نقل کردى، دانستیم .
به آنها بگو: مگر سخن خداوند را نشنیدهاید که فرموده: “اى کسانى که ایمان آوردهاید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید رسول و ولى امر خودتان را” (أو ما سمعتم الله یقول یا ایهاالذین امنوا اطیعواالله و اطیعوا الرسول و اولى الامر منکم)…
آیا جز این فرمان که تا روز قیامت وظیفه را مشخص کرده دستور دیگرى هست؟! مگر نمىبینید که خداى عزوجل برایتان پناهگاه هایى قرار داده تا بدانها پناه برید و نشانههایى نهاده که به وسیله آنها راه یابید، از عهد آدم علیه السلام تا زمانى که امام قبلى (حضرت عسکرى علیه السلام) ظاهر گردید، هرگاه نشانه و روایتى ناپدید شد نشانه و پرچمى دیگر آشکار گردید و هر زمان که ستارهاى افول نمود ستاره دیگرى طلوع کرد و چون خداوند او را قبض روح فرمود پنداشتید که پروردگار عزوجل وسیله و واسطه بین خود و خلقش را قطع نمود؟! هرگز چنین نبوده و نخواهد بود تا روز رستاخیز فرارسد، و امر خداوند آشکار گردد و آنان را خوش آیند نباشد.اى محمد بن ابراهیم در آنچه که به سوى آن گام برداشتهاى تردید به خود راه مده که خداوند زمین را از حجت تهى نگذارد…
