هرگاه آن نوای زیباى “اسماء الله” را پیش از اذان ( به ویژه در لحظات ملکوتى افطار ماه رمضان)مى شنویم با آن نام هاى نورانى روحمان تازه و قلبمان سرشار از یاد معبود مى شود.آنقدر آن اسماء الحسنى،زیبایند که توان وصفشان را نداریم.هریک از آن نام هاى قدسى و صفات عرشی، پنجره اى به معارف توحیدى است که خالق ما به آن وصف مى شود اما نه وصفى چون وصف آفریدگان بلکه وصفى خاص که در روایات از آن به “خروج از دو حد تشبیه و تعطیل”یاد شده است. یعنى در آن نام و صفت، او را شبیه به دیگران نسازى در عین آنکه او را منعزل از آن صفت هم نکنى مثلاً با گفتن “یا قادر”،به توانائى تعطیل ناشدنى و فراگیرش توجه میکنى که نظیر و شبیه هیچ قادرى نیست و همینگونه برای همه اسماء دیگرش چون عالم و خالق و مالک و هادى و رحیم و مهیمن و عزیز و…
چنین است که این اسماء و صفات،یکى از مهم ترین ابواب معرفه الله شده است.اگر این اسماء نمى بود،نمى توانستى هنگام نیاز به هر کمالى،از خدائى که واجد همه کمالات به نحو اکمل و أتمّ است،آن کمال را طلب کنى و مثلاً بگوئى یا علیم،علّمنى؛یا رحیم،إرحمنى؛یا شافى،إشفنى؛یا حفیظ،إحفظنى؛یاخبیر،أخبرنى؛یا ناصر،أنصرنى… و زیباتر آنکه بدانى آن مهربان خود این اسماء را نهاد و توسط اولیائش به تو آموخت تا زبانت هنگام نیاز و مناجات، به تکلم باز شود و بتوانى با این اسماء و صفات نورانى با او مأنوس شوى و راز و نیاز کنى و از آن لذت ببرى…
و وقتى آگاهت کنند که هریک از این اسماء ، منشأ ایجاد یک مجموعه از تحولات و خلقت یک سلسله از برکات بوده است ابواب جدیدتری از معارف توحیدى برای تو مکشوف مى شود چنانکه در دعاى سمات مى خوانى: پروردگارا تو را مى خوانم به آن نام بزرگ و با شکوهت که چون بر درهاى بسته آسمان و درهای ناگشوده زمین خوانده شود به رحمت گشوده شوند و چون با آن براى آسان شدن سختى ها خوانده شوى،آسان گردند و چون با آن بر مردگان خوانده شوى،زنده شوند و چون با آن براى رفع سختى و زیان خوانده شوى برطرف گردد: اللهُمَّ اِنی اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الْعَظیمِ الاَعْظَمِ الاَعَزِّ الاَجَلِّ الاَکْرَمِ اَلَّذی اِذا دُعیتَ بِهِ عَلى مَغالِقِ أبْوابِ السَماءِ لِلْفَتْحِ بِالرَّحْمَهِ انْفَتَحَتْ وَاِذا دُعیتَ بِهِ عَلى مَضَایقِ أبْوابِ الاَرضِ لِلِفَرَجِ انْفَرَجَتْ وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى الْعُسْرِ لِلْیُسْرِ تَیَسَّرَتْ وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى الْأَمْوَاتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ وَ إِذَا دُعِیتَ بِهِ عَلَى کَشْفِ الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ انْکَشَفَتْ …
و یک گام بالاتر،آنکه آگاه شوى که همه این اسماء و صفات فقط نشانه هائى است به سوى او و بالاترین نشانه های تکوینى او ،اولیاء الله و امامان (و در این زمان حضرت صاحب الزمان علیه السلام)هستند که راهنمایان به سوی اویند و تو را متوجه او مى کنند و آنهایند مصداق اسم الله که مأمور به تسبیح آنهائى(سبّح اسم ربّک الأعلىٰ) و صلوات و سلام بر آنان چنانکه در آن دعای بسیار عظیم آمده است:از تو می خواهم به آن اسم که بوسیله آن دیدگان بسته ناظرین را گشودى تا تدبیر حکمت و شواهد و دلائل و حجت های انبیاء ترا ببینند، و آنان به زیرکی دل ها تو را می شناسند، در حالی که تو در نهان های پوشیده غیب هستی، تو را می خوانم به عزت این اسماء که بر محمد و آل محمد درود فرستی و از من و وابستگانم و همه مومنین و مومنات، همه آفات و بدی ها و زشتی ها و امراض و خطاها و گناهان و شک و شرک و کفر و دوئیت و نفاق و گمراهی و نادانی و دشمنى و غضب و سختی و تنگی و بدی نیت و آمدن عقوبت و شماتت دشمنان و حاکمیت انسان های بی مروت را دور کنی، چه آن که تو دعایم را می شنوی و نسبت به هرآنکه بخواهی پرلطف و مهربانی. و درود خدا بر محمد و آل او باد ای مهربان ترین مهربانان و حول و قوه ای جز به تو نیست ای خدای بزرگ بلند مرتبه(اَسْئَلُکَ بِالاسْمِ الَّذی فَتَقْتَ بِهِ رَتْقُ عَظیمِ جُفُونِ عُیُونِ النّاظِرینَ الّذی بِهِ تَدْبیرُ حِکْمَتِکَ وَ شَواهِدُ حُجَجِ اَنْبِیائِکَ یَعْرِفُونَکَ بِفِطَنِ الْقُلُوب وَ اَنْتَ فی غَوامِضِ مَسِرّاتِ سَرائِرِ الْغُیُوبِ؛ اَسْئَلُکَ بِعِزَّهِ ذلِکَ الاسْمِ اَنْ تُصَلِّیَ علی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَصْرِفَ عَنّی وَ عَنْ اَهْلِ حُزانَتی وَ جَمیع الْمُومِنین وَ الْمُومِناتِ جَمیع الآفاتِ وَ الْعاهاتِ وَ الاعْراضِ و.الامراضِ وَ الْخَطایا وَ الذُّنُوبِ وَ الشَّکِّ وَ الشِّرْکِ وَ الْکُفْرِ وَ الشِّقاقِ وَ النِّفاقِ وَ الضَّلالَهِ وَ الْجَهْلِ وَ الْمَقْتِ وَ الْغَضَبِ وَ الْعُسْر وَ الضیقِ وَ فَسادِ الضَّمیرِ وَ حُلُولِ النِّقْمَهِ وَ شِماتَهِ الاْعَداءِ وَغَلَبَهِ الرِّجالِ؛ انَّکَ سَمیعُ الدُّعاءِ، لَطیفٌ لِما تَشاءُ وَ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ یا اَرْحَمَ الرّاحِمین، ولا حَولَ وَ لا قُوَّهَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظیم).
