از خانواده اش شنیدم آنقدر کار می کند که دارد از بین می رود؛هیچ فراغتى برای خودش باقی نگذاشته است و دارد خیلی پر حجم کار مى کند.به رسم ایامى که با هم صریح صحبت مى کردیم به او گفتم: چقدر کار میکنى؟ خسته نشدی؟ خیلى گرفته ای؛ تراکتور که نیستى! بابا، به خودت فراغتى بده ، تفریحى، ورزشی ، سفری،گپی، بگو بخندى ،باغى، کوهستانى…ما ترکیب جسم و روح هستیم،همانطور که جسم نیاز به استراحت دارد تا قوای خود را بازیابد،روح هم نیاز به استراحت دارد تا دوباره شاداب شود.باید در میان کارها،به خودت زنگ تفریح بدهى،اوقات فراغت و زنگ تفریح ها ،اتلاف وقت محسوب نمى شوند بلکه عامل بالا رفتن بهره وری ساعات کارى هستند…
گفت:فکر میکنى این حرف ها را نمى دانم؟ فکر میکنى من از تفریح و فراغت و ورزش و سفر خوشم نمى آید؟ کیست که از گپ و خنده و شب نشینى و خوش بودن،بدش بیاید اما من مجبورم.باید اقساط بدهى ها و خرج خانه و تحصیل بچه ها را جور کنم.در این دوره و زمانه که همه برای خود صدها گرفتاری دارند،چه کسی به من کمک مى کند؟ گفتم:این طوری دوام نمى آوری و مریض مى شوى و از کل نقشه هایت عقب مى مانى.گفت مى گوئى چکار کنم؟تو بودی چه مى کردى؟گفتم:حالا شدی پسر خوب! خواهم گفت چه کنى اما بشرط اینکه گوش کنى و نگوئى من این حرف ها را بلدم.اصلاً بلدی،فرض کن دارم همان چیزی را که بلدی به تو تذکر می دهم؛تذکر یعنى یادآوری چیزی که بلدى اما با این یادآورى،توجه جدید میکنى، خدا هم فرموده: فذکّر فإنّ الذکرىٰ تنفع المومنین…
در فرهنگ دینى به ما آموخته اند.اوقات روز را به سه قسمت کار و عبادت و فراغت تقسیم کنیم.هر سه لازم است و میزانش دست خود ماست.حذف هریک ،آسیب جدّی به زندگى مى زند.همانطور که نمى توانى غذا خوردن و خواب را حذف کنى،کار و فراغت و عبادت هم اگر حذف شوند سربار جامعه مى شوى و افسرده و بى پناه.عبادت،به تو انرژى روحى مى دهد و وجدان میکنى تنها نیستى و خدا را داری و استفاده از فراغت، کمک میکنى خود و خانواده ات را با نشاط کنى تا بتوانید از پیچ های زندگى به راحتى عبور کنید.ببین اصلا فراغت و عبادت حتى اگر کوتاه باشند،نشاط و آرامش و توانى با خود مى آورند که بهره وری کار تو را هم افزون می کنند.گفت:قبول دارم…
گفتم:یک نکته دیگر از باب تذکر بگویم؟ گفت:بفرمائید.گفتم:عزیز جان،درست کردن همه کارها از ما بر نمى آید،مگر یکنفر چقدر توان دارد؟از توسل و دعا غافل مشو.مى دانم اعتقاداتت خوب است ولى در کوران مشکلات ،گاهى انسان غافل مى شود.برای حل چالش ها،به خدا متوسل باش تا تقدیراتت را عوض کند.تحول قلب کسانى که با آنها سروکار داری از او بر مى آید و با دعا خواهى دید که چه ابواب جدیدی باز مى شود که حتى فکرش را هم نمى کردی و در محاسباتت نداشتى.از توسل و تمسک به امام خود هم غافل مشو که خدا هر خیری بخواهد به تو برساند از طریق او مى رساند.امام زمان علیه السلام،کارگزارخداست در آفرینش و مقدراتت با دعاى او قابل تغییر است…
