چون متوجه شد که خطا از او بوده است و سخنش موجب هتک حرمت آن فرد شده است،گفت :جبران مى کنم. گفتم: چگونه جبران خواهى کرد؟ گفت در همان مجلس و همان سایت و رسانه ای که آن حرف را زدم،رسماً معذرت خواهى نموده و خواهم گفت:آن حرف اشتباه بوده است و او را از خود راضى خواهم کرد.گفتم: از آبروی خود نمى ترسی که با این پوزش طلبى آسیب مى بیند؟ گفت: اگر اکنون این کار را نکنم در آخرت تاوان سنگین ترى را خواهم پرداخت؛ ضمن آنکه شرط صداقت با مردم ایجاب مى کند وقتى حرفى را به آنها زدی که بعداً فهمیدی غلط بوده است بروی و راستش را به آنها بگوئى.این اتفاقاً نشان صداقت توست و آبرویت افزون خواهد شد.شجاعتش را تحسین کردم و گفتم ای کاش بقیه نیز اینگونه صادق باشند.البته توصیه کردم بعداً سخن را سنجیده بگو تا مجبور به پوزش نشوی!
جابر و جبار از ریشه جبر است که گاه به معنى قهر و غلبه و نفوذ اراده مىآید و گاه به معنى جبران و اصلاح. شکسته بند را هم که شکستگى را درمان مى کند جابر گفته اند چنانکه در دعا ها داریم: یا جابر العظم الکسیر(ای کسی که استخوان شکسته را پیوند مى دهى).به گفته راغب در مفردات : “اصل جبر اصلاح کردن چیزى است با غلبه و قدرت. این واژه هنگامى که در مورد خداوند به کار رود بیانگر یکى از صفات بزرگ او است که با نفوذ اراده و کمال قدرت به اصلاح هر فسادى مىپردازد.آرى خداست که چالش ها و کمبودها و مشکلات را جبران و شکستگى ها و شکست ها را جبران و اصلاح مى نماید.این اسم هر گاه در مورد خداوند استعمال شود هم به معنای “بسیار چیره و غالب” و هم به معنای “بسیار ترمیم کننده و جبران کننده دلهای شکسته” است.چنین است که امام سجاد علیه السلام به خدا عرض میکند: «و لا اری لکسری غیرک جابراً» یعنى خدایا من برای درمان شکستگی هایم جز تو جابر – ترمیم کننده ای – ندارم…
سوال کردم:چه چیز انسان را می شکند؟ گفت:این خطاها و گناهان است که انسان را می شکند و در انسانیت او شکاف ایجاد مى کند.گفتم درمانش چیست؟ گفت: پشیمانى، توبه و بازگشت به سوی خدا و جبران آن با اعمال صالح .اگر حقى از کسی ضایع شده است، استرداد آن حق، جبران است و همزمان از خدا هم خواسته شود که این جسارت را ببخشد(یا جابر العظم الکسیر).نام “جبّار” فقط زیبنده خداست یعنی کسی که در پادشاهی و حکومت و قدرت ، مقامش بسیار عظیم است(هُوَ اللَّهُ الَّذی لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْمَلِکُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا یُشْرِکُونَ)و اگر در مورد غیر خدا به کار رود به عنوان مذمت است و منظور افراد گردنکش و ظالم و مفسد است که به دروغ در برابر خدا ادعای قدرت کنند در حالیکه همه چیز آنها عاریتى است…
در دعای شریف افتتاح که از ناحیه امام عصر ارواحنا فداه صادر شده است، خدا را با صفت “قاصم الجبارین” می ستائید(الحمد لله قاصم الجبارین،مبیر الظالمین،مدرک الهاربین،نکال الظالمین، صریخ المستصرخین) اوست که شکننده جباران، میراننده ستمگران، پناه ده گریختگان،کیفر ده ظالمان و دادرس فریادخواهان است.اگر چه خداوند هماره در طول تاریخ چنین بوده است اما بزرگ ترین جلوه این قدرت را در حکومت حقه صاحب الزمان علیه السلام نشان خواهد داد تا آن دولت کریمه را برپا کند.دولتى که در آن ترسناکان به امنیت رسند و صالحان نجات یابند و مستضعفان رفعت یابند و متکبران خوار شوند(یؤمن الخائفین و ینجّى الصالحین و یرفع المستضعفین و یضع المستکبرین) و نهایتاً مومنان عزت یابند و منافقان خوار و ذلیل گردند و جلوه عظیم صفت جباریت خدا را همگان ببینند…
