گفتم:چرا اینقدر “دروغ” مذموم و نکوهیده است؟ گفت:چون دروغگو ،به شخصیت انسان اهانت و واقعیت را از او دریغ مى کند.انسان ذاتاً و فطرتاً به راستى میل دارد و هر سخنى را راست مى پندارد و باور مى کند زیرا انتظار ندارد به او دروغ بگویند.وقتى شیطان در بهشت به آدم و حوا به دروغ گفت که اگر از این میوه بخورید جاودان مى شوید،آنها باور کردند و خوردند،چون انتظار دروغ نداشتند. این شد که با دروغ شیطان،از بهشت رانده شدند… گفتم:چرا دروغ از گناهان کبیره است؟گفت:زیرا نشانه نفاق است که منشأ همه گناهان است.گفتم:اگر به عنوان مزاح و شوخى و تفریح باشد،چه؟ گفت:هرگز مجاز نیست و حق ندارید براى تفریح هم دروغ بگوئید.امیر مومنان علیه السلام فرمود:انسان حقیقت ایمان را نمى چشد مگر آنکه دروغ را رها کند،چه دروغ جدّى و چه شوخى…
گفتم: از معاشرت با دروغگویان بگو.گفت روا نیست با آنها همنشینى کنى بلکه دستور است با راستگویان باشى( یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَکُونُواْ مَعَ الصَّادِقِینَ).گفتم: رابطه دروغ با سایر گناهان چیست؟گفت،دروغ ، همچون کلید است برای ورود به همه گناهان دیگر.امام یازدهم فرمود: همه کارهای زشت در خانه اى قرار گرفته که کلید آن را دروغ قرار داده اند(جعلت الخبائث کلّها فی بیت وجعل مفتاحها الکذب).گفتم: خدا دروغگویان را دوست دارد؟ گفت: نه تنها دوست ندارد بلکه آنان را لعنت نموده است(أَنَّ لَعْنَهَ اللَّهِ عَلَیْهِ إِنْ کَانَ مِنَ الْکَاذِبِینَ)…
گفتم: آیا دروغ فقط در رابطه با مردم است که واقعیت را از آنان پوشیده دارند؟ گفت : نه، گاهى افراد به خدا دروغ مى بندند و سخنان کذبى را به او نسبت مى دهند و به طمع مال و مقام به دروغ خود را پیامبر یا امام و خلیفه و نماینده او معرفى مى کنند و سخنان خود را به عنوان آیات الاهى جا مى زنند تا کسانى را بفریبند و چند روزی بر آنها سوار شوند که این بدترین دروغ هاست.این مدعیان دروغین ممکن است چند روزی با دروغ و فریب ،عده اى را منحرف سازند ولى هرگز رستگار نمى شوند و آنچه در دنیا بدست آورند ،بهره اى اندک است و عذاب دردناک در انتظارشان خواهد بود(إِنَّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْکَذِبَ لاَ یُفْلِحُونَ * مَتَاعٌ قَلِیلٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیم)…
گفتم: آیا مى توان جامعه ای را از شرّ دروغ و زشتى های آن رهائى بخشید؟ گفت: بله تا اندازه اى ولى نه بطور کامل.وقتى مربیان جامعه،زشتى ها و آثار سوء دروغ را تبیین کنند و عقول انسانها را نسبت به مفاسد دروغ شکوفا نمایند، فرهنگ جامعه از دروغ فاصله مى گیرد چنانکه فطرتاً هم از آن بیزار است و نسل ها با راستگوئى تربیت مى شوند.اما ریشه ها و ریسمان های دروغ وقتى خشک مى شود که آن موعود الاهى ظهور نماید و اساس دروغ را منهدم کند و مدعیان دروغینى که ادعای نجات جهان کرده اند در حالیکه خود ریشه همه ستم ها و دروغ ها هستند را کنار زند که آنگاه فرد و جامعه جز به صدق و راستى نگراید.این است که دستور داریم با آن امام راستى و ایمان خود را همراه کنیم و برای ظهورش دعا کنیم و بخوانیم: “أین قاطع حبائل الکذب و الافتراء”: کجاست قطع کننده ریسمان های دروغ و افتراء…
