روزگاری شعر یک رسانه بود، وقتى شاعری مفهوم جدیدى را در شعرش می سرود فوراً در افواه مردم جاری می شد و نشر می یافت.نوشته اند دعبل خزاعى شاعر معروف وقتى قصیده تائیه مشهورش را در مدح خاندان پیامبر سرود و برای حضرت ثامن الحجج علیه السلام خواند و مورد تایید واقع شد و صله شایانى هم حضرتش به او بخشیدند در راه باز گشت به شهرش ، کاروان گرفتار دزدان شدند و همه دار و ندار کاروانیان را ضبط کردند.دعبل دید که یکی از دزدان ابیاتى از قصیده تائیه او می خواند،گفت این ابیات از کیست؟گفت از دعبل است،گفت من دعبل هستم مرا پیش رئیس خود ببرید؛بردند و رئىس دزدان وقتى فهمید او دعبل است دستور داد همه اموال کاروانیان را بخاطر دعبل به آنان بازگردانند…غرض،شعر رسانه ای بود که به سرعت حتى به دزدان نیز مى رسید…
روزگاری کنفرانس ها و خطابه ها و همایش ها رسانه بود ؛ بعدها نشریات، رسانه شدند پس از آن رادیو و سپس تلویزیون و سینما و تأتر رسانه شدند؛ امروز با رشد اینترنت و فضای سایبر، انبوهى از شبکه ها و کانال های اجتماعى تبدیل به رسانه شده اند که روزانه میلیاردها مراجعه به آنها می شود و می توان گفت جدید ترین رویدادها ظرف چند ثانیه در اختیار همه مردم جهان قرار می گیرد و این شگفتى روزگار ماست. علاوه بر آن ، از طریق ابزار های مدرن ، هرکس می تواند یک رسانه باشد و خبر یا مفهومى را برای انبوهى از مخاطبان در جهان ارسال نماید.
این امکان -که امروز به مثابه یک معجزه است -اگر در اختیار نشر فضیلت ها باشد،خوبی ها و فضیلت ها را می پراکند و اگر ابزار فاسقان باشد ،رذیلت ها را رسانه اى می کند.اختیار با ماست و اراده و همت ما که چقدر آن را جدی بگیریم و از آن بهره ببریم! شاید در هر دقیقه ای میلیاردها کلمه توسط رسانه ها به زبان های مختلف در جهان نشر می یابد، سهم ما از این همه چقدر است و آیا در این مصاف و میدان،بازیگریم یا تماشاچى؟ آیا همت می کنیم در تبلیغ رسالت های الاهى(که فرموده اند الذین یبلغون رسالات الله…)چنین رسانه ای باشیم که پیام پاکى ها و فضیلت ها و راستى ها را به همه گوش ها و چشم ها و جان های آماده شنیدن و دیدن و اندیشیدن برسانیم؟!
امروز همه مردم جهان ،خسته از نظامات بشرى،به دنبال گمگشته آرمان های خویش در رسیدن به یک جامعه زیبا و برین و داد بنیان است اما نشانى آن را نمى داند و با ویژگى هایش آشنا نیست و گونه وصول به آن را نمى شناسد؛ آیا ما رسانه می شویم تا دست او را در دستان موعود رهائى بخش از جنس مسیح بگذاریم تا درد های او را التیام بخشیم؟آیا تلاش کرده ایم تا با قابلیت هاى رسانه و زبان و ساز و کار آن آشنا شویم تا بتوانیم نام و یاد و راه امام مهربانى ها را از طریق آن برای همه مردم هرجا که هستند تبیین کنیم؟گفته اند وقتى حضرتش از کنار کعبه سخن آغاز می کند همه مردم جهان می شنوند(این یعنى رسانه)آیا اکنون که رسانه در اختیار ماست،پیامش را نرسانیم؟!
