سالن پر از جمعیت بود و او با تسلط کامل برای جمع چند صد نفره سخنرانى می کرد و به راحتى مطالب خود را در شنوندگان انداخته و ایجاد باور می کرد . یادش آمد روزی را که از سخن گفتن در جمع چند نفره هم هراس داشت و نمى توانست منظورش را برساند.راهى را که طی کرده تا بدینجا رسیده بود با خود مرور کرد:تلقین اعتماد به نفس به خود،تمرین زیاد،تقویت انگیزه های معنوی برای تبلیغ،شنیدن نوارسخنرانی از سخنرانان موفق و تجزیه و تحلیل آنها،بازخورد گیری از سخنرانى های خود و رفع نواقص آنها،تقویت بنیه علمى با مطالعه زیاد و نکات دیگرى که در مهارت سخنوری نقش آفرین هستند.از یاد نمى برد آموزش و تشویق معلمان خود را که در این مهارت او را یاری کرده بودند و او خود را وامدار همه آنان مى دانست و برای آنها دعا می کرد و سعى داشت همین کار را برای دیگران انجام دهد..
بیان و سخن را خداوند به انسان آموخت آنجا که فرمود:علّمه البیان.این ابزار ارتباطی مهم ترین ابزار تبلیغ و ارتباط بوده و سفیران الاهى از آن بهره ها برده اند تا بر مخاطبان تأثیر گذارند.موسی وقتى خواست رسالتش را آغاز کند از خدا خواست گره از زبانش بگشاید تا سخنش فهمیده شود(واحلل عقده من لسانى یفقهوا قولى).داعیان نور و هدایت،بوسیله بیان و خطابه،مبلغان رسالت های الاهى بوده اند که در طول قرون ،انسان ها را با پیام وحى آشنا نموده اند.آنها در این مسیر جز خدا از هیچ نهراسیده اند و خدا برای حسابگری کارها کافى است(الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلَا یَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیبًا).تبلیغ وامدار بیان و بیان موهبتى الاهى است.
یک خطابه،گاهى کار یک لشکر عظیم را انجام مى دهد و یا کار آنها را تسهیل می کند.خطابه ها گاهى از یک جنگ جلوگیری می نمایند و غائله ای را پایان مى دهند و مشعل دوستى را فروزان می کنند و اختلافات را به اتحاد مبدل می سازند.این بیان است که ابزار کارتعلیم و تربیت و تبلیغ است و آموزه ها را بر جان و روح افراد تثبیت می نماید…چنین است که باید بیان و سخنوری بسیار ارج نهاده شود و والدین و اولیاى تربیتى جامعه برای ایجاد و تقویت این مهارت در فرزندان امّت کوشا باشند و خود افراد هم باید در تجهیز خود به این مهارت تردید ننمایند…
فرهنگ فرازمند مهدوی نیازمند سخنوران و مبلغان توانمندى است که با قدرت بیان خود بر سرزمین دل های انسانها باران هدایت ببارند و آنان را با ذکر کمالات و الطاف و عنایات مهدوى مشتاق تر کنند و معرفت نسبت به آن حضرت را بگسترند.هرچه این سخنوران بیشتر و توانمند تر شوند، قادر خواهند بود انسانهای بیشترى را بر یاران امام بیفزایند.اگر در تربیت سخنوران مهدوى ، قصور و یا فتور و یا کم کارى شود ضایعاتش جبران نشدنى است و همه مسئول خواهیم بود که چرا کوتاهى کرده ایم.شایسته است هر روز زبان و بیان ما در کار باشد که افراد یا جماعاتى را با نام و یاد و راه مولای مهربان خویش ،آشنا و به حضرتش دلبسته کنیم تا با توسل و تمسک به او،فائز شوند…
