پرسش،کلید دانستن است زمانى که عالمى هست تا از او بپرسیم؛ اما اگر مرجعى هم برای پاسخ نباشد، خود این پرسش انگیزه اى خواهد بود برای پژوهش تا از این طریق راهى به سوی پاسخ صحیح پیدا کنیم.اگر زادگاه علم و اختراع،پرسش است،نقش کلیدی آن را در همه آنچه امروز داریم باید ارج نهیم.آنان که “پرسیدن” را عیب ندانند برندگان عرصه معرفت و دانائى هستند، علم با پرسش رشد می کند.خضوع در برابر عالمان و دانایان و پرسیدن از آنان، شما را شریک یافته های علمی آنان می کند که در طول سالیان با زحمت و مرارت به دست آورده اند…
پرسش و پاسخ،در مشهد عقل انجام می شود.اگر چراغ عقل خاموش باشد،نه پرسشى بوجود می آید و نه اقناعى از پاسخ حاصل می شود.انسان در پرتو عقل،می پرسد و پاسخ می دهد و از تطبیق پاسخ با سوال،قانع می شود.همچنین عقل است که انسان گرفتار شده در بحران را سرزنش می کند که چرا از دانایان سوال نکردی و مشاوره نخواستى؟ اما همین عقل ،حدّ سوال را مشخص می سازد که در کجا و از چه چیزهائى سوال کند و در کجا و از چه چیزهائى سوال نکند.مثلاً عقل اجازه نمى دهد از چیستى خدا سوال شود زیرا خدا محاط عقل ما نمى شود.یا عقل نمى تواند به کیفیت برزخ و قبر و قیامت احاطه پیدا کند ولذا در برابر چنین سوال هائى ساکت است و آن را خط قرمز سوال ها می شمرد…
یک نکته دیگر هم در مورد پرسش ها هست که باید به آن توجه شود.بعضی پرسش ها و پاسخ آنها،هیچ نفعى برای انسان ندارد.با توجه به انبوه پرسش ها در جهان و عمر و امکانات محدود انسان،لزومى ندارد به دنبال پاسخ پرسش هائى برویم که دانستن آنها نه فایده دنیوی دارد و نه آُخروى.پرسش و پاسخى که هیچ تأثیری در زندگى و سعادت انسان ندارد، تضییع عمر و امکانات است و غیر مشروع.امام عصر ارواحنا فداه،رهنمدی در این زمینه دارند و می فرمایند: درهای پرسش از چیزهائى را که برای شما مفید نیست،ببندید و خود را در مورد دانستن چیزهاى غیر لازم به زحمت نیندازید ( فَاغْلُقُوا أبْوابَ السُؤالِ عَمّا لا یَعْنیکُمْ وَ لا تَتَکَلَّـفُوا عِلْمَ ما قَـدْ کَـفَیتُمْ )…
حتى گاهى برخى از این پرسش ها ،علاوه بر اینکه فایده ای ندارد، موجب زیان هم می شود و ناراحتى و اندوه به دنبال می آورد .نمونه این پرسش ها،پرسش از علت غیبت است…
امامان ما در این زمینه به این آیه قرآن استناد فرموده اند که : مپرسید از چیزهائى که وقتى پاسخ آن مشخص شود شما را اندوهگین می کند یا برایتان بد می شود( لا تسئلوا عن أشیاء ان تبد لکم تسؤکم)…در واقع می فرمایند به جای پرسش از علت غیبت که نفعى برای شما ندارد از چیزهائى سوال کنید که موجب رشد و ارتقاء و خرسندی شما شود مثل اینکه وظائف ما در غیبت چیست و چه کنیم تا در دوران غیبت امام عصرعلیه السلام، به مقام یاوری آن حضرت فائز شویم…
