کعبه،قبله ماست:
خانه خدا،خانه توحید،خانه مردم،بیت عتیق ، عبادتگاه میلیارد ها مسلمان از سراسر جهان…هزاران کیلومتر هم از آن دور باشی هر روز پنج نوبت رو به آن می ایستی و نماز مى گزارى.چون به آن مى رسی گردش طواف می کنى چون حجر را می بینى می بوسی و از امانت و میثاق یاد میکنى؛ رو به قبله نباشی نماز هم که بخوانى،نماز نگزارده اى،علاوه بر آنکه چهره را روبه کعبه کردی قلبت را نیز متوجه او کن و بگو:رو کرده ام به سوی خدایی که آسمان ها و زمین را آفرید و مسلمانم و نه از مشرکین.نماز و عبادات و زندگی و مرگم برای اوست که خدای جهانیان است( وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَأوَاتِ وَالأَرْضَ، حَنِیفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ، إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ)
اینجا مطاف انبیا بوده است،مطاف و عبادتگاه امامان،صالحان،پاکان و برگزیدگان؛ این خانه توحید از آنجا که قبله و کانون توجه همگان است، کم کم نماد زیبای توجه و حریم معرفت و محور توحید شده است،دل را هم به این اعتبار که باید کانون توجه به خدا باشد ،کعبه گفته اند:طواف کعبه دل کن اگر دلی داری/دل است کعبه معنى تو گِل چه پندارى؟! به طواف کعبه رفتم به درون رهم ندادند/که تو در برون چه کردی به درون خانه آیی؟! ای خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ / آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند…
و امام را هم کعبه گفته اند از آن جهت که باید همه توجه ها، معطوف به سیره و سخن او باشد؛مردم باید چنان که حج می گزارند و به سوی کعبه می شتابند ،به سوی امام روند و گرد آن خلیفه الاهى طواف اطاعت و مهر کنند؛حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار/ او خانه همی جوید و من صاحب خانه! حجی که توجه به امام در آن نباشد حج سنگ و خشت است بلکه حج بی روح و ناقص:دلخوش از آنیم که حج می رویم /غافل از آنیم که کج می رویم!…کعبه آن سنگ نشانی است که ره گم نشود/ حاجی احرام دگر بند بین یار کجاست!…
و امروز قبله دل ها و کعبه جان های ما مهدی صاحب زمان(ع)است که باید روى دل ها و جان های ما به سوی او باشد و گرد مهرش طواف کنیم.به حج هم که می رویم به دنبال او باشیم:
جایگاه قبله دلها کجاست/خیمه گاه مهدی زهرا کجاست /دوست دارم رو در آن صحرا کنم/گفت و گو با یوسف زهرا کنم …وچون در نماز به سوی کعبه می شویم او را در نظر گیریم که گوئى امام جماعت ماست و به او اقتدا کرده ایم و از طریق او به خدا تقرب می جوئیم :ای حــریــم کـعبـه مـحـرم بـرطـواف کــوی تـو /مـن بـه گِـرد کـعـبـه مـیگـردم به یاد روی تو /ما و دل ای مهدی دین ،بر نماز استادهایم /من به پیش کعبه، دل در قبله ابروی تو …امروز خانه ی دل،نور و ضیا ندارد/ جایی که دوست نبود،انجا صفا ندارد/ای شاه ماه رویان،وی قبله ی نکویان/ دریاب عاجزی را،کو دست وپا ندارد…
