می گفت چطور ممکن است این ادعای تشرفات و ملاقات ها با امام زمان را باور کنیم در حالیکه خود آن حضرت فرموده اند مدعیان مشاهده من دروغگو و افترا زننده هستند؟! گفتم کجا چنین فرموده اند؟گفت آنجا که می خواستند به آخرین نائبشان(علی بن محمد سمری) بفرمایند دوره هفتاد و چهار ساله نیابت خاصه تمام و غیبت کبرى آغاز شد و کسی را به عنوان جانشین برای خودت تعیین نکن…بعد فرمودند:به زودی کسانی از شیعیان ،ادّعای مشاهده خواهند نمود. آگاه باشید! هرکسی قبل از خروج سفیانی و صیحه آسمانی چنین ادّعایی کند، دروغگو و مفتری است(و سیأتی شیعتی من یدّعی المشاهده، ألا فمن ادّعی المشاهده قبل خروج السفیانی و الصیحه فهو کاذب مفتر)…
راست می گفت این عبارت در نامه حضرت به نائب چهارم خویش وجود دارد.اما راز بحث در معنای کلمه “مشاهده ” است که او را به این اشتباه انداخته که فکر کرده این عبارت ،نافی دیدارها و تشرفات است.” مشاهده” از باب مفاعله و به معنای دیدار دوطرفه است.یعنی هر دو طرف قصد دیدار کنند و بتوانند دیدار را تحقق بخشند.یعنی کسی ادعا کند هر زمان بخواهم می توانم حضرت را ببینم چنانکه نائبان خاص می توانستند این کار را انجام دهند.پس ادعای مشاهده ادعای نیابت خاص است که با این عبارت باب آن بسته شد و دوره غیبت کبرى آغاز شد و کسی نمی تواند چنانکه این نائبان می توانستند هرلحظه خواست به دیدار حضرت مشرف شود.چنین کسی دروغگو و مفتری است…
تاریخ بعضی از این مدعیان دروغین را ثبت کرده است همچون شلمغانی و نمیری و حلاج که ادعای نیابت کردند و به امام افترا بستند که آنان را به نیابت خود گمارده است.حضرت به درستی در آن توقیع شریف این حرکات را پیش بینی نموده و فرموده است هرکس چنین ادعائی کند دروغگو ست چون نمی تواند مرا ببیند و افترازننده است چون من او را به نیابت تعیین ننموده ام.پس منظور از مشاهده ،ادعای نیابت و دیدار هرلحظه ای است که مدعیش کاذب و مفترى است…
اما اینکه آن حضرت بعضی از شیعیانش را به مصالحی به دیدار خود مشرف فرماید مورد تایید علماست. شیخ طوسی می فرماید: ما جایز می دانیم که بسیاری از دوستان و شیعیان – حضرت مهدی(ع) در غیبت کبری به وی دسترسی پیدا کنند»و سید بن طاووس خطاب به فرزندش می فرماید:” راه به سوی امام زمان تو، برای کسی که مورد عنایت و احسان خداوند قرار گیرد، باز است”و در جای دیگر فرماید:”اکنون که حضرت مهدی (ع) برای تمام شیعیان ظاهر نمی باشد، مانعی نیست که گروهی از شیعیان با حضرت ملاقات نمایند و از گفتار و کردار وی بهره مند گردند، و این مطلب را پنهان بدارند؛ چنانکه این جریان درباره ی گروهی از پیامبران و اوصیایشان و حتّی بعضی از سلاطین واقع شده است که به جهت مصالح دینی یا دنیوی از بسیاری از مردم پنهان می شدند”…این دیدارهای نورانی همگی به اختیار و اراده مولا انجام می گرفته نه به اراده دیدار کننده و لذا مصداق “مشاهده ” نمی باشد…
