“قائم” لقب مخصوص حضرت مهدی سلام الله علیه است که عاشقان او چون بشنوند به احترامش قیام کنند و بر او درود و ثنا گویند و ظهورش از خدا خواهند: دمی که حضرت قائم قیام خواهد کرد/ به صالحان زمانه سلام خواهد کرد/ قیامِ قامتِ قائم،قیامتى دارد/ امام بر همه ، حجت تمام خواهد کرد…اى زتو قائم، عَلَم حیدری/ دادگر محکمه داورى/ قائد هر عالم و دانشورى / دشمن هر غاصب و طغیانگرى/ قائمی و بر همگان سروَرى…نازم به قیام و قامت والایت/ هنگامه عشق ،چشم چون دریایت/ جبریل به قد قامت تو برخیزد/ اى من به فدای قامت رعنایت…
واژه “قائم” از روایات ما گرفته شده است،در تفسیر ایمان به غیب در آیه شریفه”الذین یومنون بالغیب”امام صادق(ع)فرمود:منظور آیه کسانی است که به قیام قائم،اقرار کنند و آن را حق شمرند(من أقرّ بقیام القائم انّه الحق).برای سنت برخاستن هنگام شنیدن این لقب مخصوص از دو امام قول و فعل داریم :امام صادق(ع)فرمودند: “سزاوار است که وقت برده شدن نام قائم به پاخیزند و از خداوند تعجیل در فرجش را بخواهند” و درباره امام رضا(ع) نقل است چون این نام را شنید، دست بر سر نهاد و متواضعانه ایستاد و برای فرج او دعا نمود(منتخب الاثر، ص۶۴٠و۶۴١).
اما چه شد که این لقب مخصوص آن بزرگوار شد؟ ابوحمزه ثمالی گوید به حضرت امام باقر (ع) عرض کردم:
«ای زاده ی پیامبر! مگر همه شما قائم به حق نیستید و حق را بر پا نمی دارید، پس چرا تنها ولی عصر را قائم می خوانند؟» فرمود: «چون جدم حسین (علیه السلام) به شهادت رسید، فرشتگان صدا را به گریه و ناله بلند نموده عرض کردند: «بار خدایا از کسانی که برگزیده ی تو و فرزند برگزیده ی تو، ارزشمندترین و بهترین خلق تو را کشتند در می گذری؟!» خداوند، به آنان وحی فرستاد: «ای فرشتگان من آرام بگیرید سوگند به عزت و جلالم، قطعاً از آنان انتقام خواهم گرفت هر چند بعد از مدتی باشد.» آنگاه پرده از جلوی دیدگان آنان کنار زد و امامان از نسل او را یکی پس از دیگری به آنان نشان داد. فرشتگان از این منظره، مسرور و شادمان گردیدند و دیدند که یکی از آن بزرگواران ایستاده مشغول نماز است. خداوند فرمود: «با این قائم (شخص ایستاده) از قاتلان حسین علیه السلام، انتقام خواهم گرفت.»(دلائل الامامه ، محمدبن جریر طبری،ص۴۵٢)
ای سرو قامتِ قائم! ما نیز به سیره امام هشتم و بنا بفرموده امام ششم،هنگام شنیدن این لقب زیبایت،درنگ نمى کنیم و بر می خیزیم و به نشانه احترام و إغاثه دست بر سر می نهیم و می خوانیم:اللهم عجّل فرجه و سهّل مخرجه.
