گل ها یکی از جلوه های برجسته خلقت خدایند که زیبایی و طراوت و رنگارنگی و شمیم دل انگیزشان ، روح نواز است و انسانها با دیدن آنها احساس خوبی پیدا می کنند.این است که در مناسبت ها گل هدیه می برند که هم روح پرور است و هم چشم نواز . به لحاظ همین ویژگی ها، گل سهم بزرگی در ادبیات و هنر پیدا کرده شاعران و هنروران مفاهیم لطیف را در بسیاری از صنایع و آرایه های ادبی از گل وام ستانده و معانی بدیع خلق کرده اند…
اما گل با همه زیبایی،عمری اندک دارد و چون هر گلستان را خزانی و هر گل را پژمردنی است لذا ادیبان و نکته پردازان به رقابت با آن گل های ظاهری، به گل های معنوی که همان سخنان ناب و زیبا و مفاهیم والا پرداخته اند که موجب طراوت روح و رشد معرفت و شناخت آدمی خواهد شد. برای نمونه سعدی شاعر نکته پرداز و سخن پرور ، کتابی از این نکته های ناب پدید اورده و نامش را گلستان نهاده و گفته از گلستان من هدیه ای برگیرید : به چکار آیدت زگل طبقی/از گلستان من ببر ورقی/گل همین پنج روز و شش باشد/وین گلستان همیشه خوش باشد!
به خاطر همین ویژگی عمر کوتاه گل های طبیعی که به قول شاعر درنگش چند روز بیش نیست، صنعتگران ، گل های مصنوعی را پدید آورده اند تا زینت اتاق و محفل باشد اگر چه آنها ضمن چشم نوازی هرگز طراوت و نشاط و شمیم گل های طبیعی را نخواهند داشت.دریغ اگر کسی جای همیشگی گل های طبیعی را به این گل های مصنوعی بسپارد و خود را از لطافت گل هاى حقیقی ظاهری و معنوی(سخنان نغز) محروم کند و به مصنوعی ها بسنده کند!
خدای گل آفرین، هم در عرصه طبیعت و هم عالم معنا،گل ها در سبد آفرینش خود آفریده است تا موجب طراوت و سعادت جسم و روح ما گردند.کافی است به کنار آنها شویم تا محظوظ و سعادتمند گردیم .گل سرسبد آفرینش، پیامبر رحمت و فرزندان و اوصیای اویند که متصل به خدای خالق زیبائی ها هستند و عطر وجودشان دائمی است
امروز والاترین گل هستی که همه آفرینش محو زیبائی های اوست حضرت بقیه الله ارواحنا فداه است که شمیمش جهان را معطر می کند.مباد او را رها کرده و به گل نماهای مصنوعی و فریبنده رضایت داده باشیم!
