“من نه آن بیدم که با این بادها بلغزم و نه آن ریگ که در مسیر رود با فشار آب به هر سو روم،من درخت تناورم که ریشه در اعماق خاک دارم و بادها مجبورند خاضعانه از میان شاخ و برگ هایم عبور کنند.من آن صخره ام که رودهای خروشان نیز چون به من رسند راهشان را کج می کنند و متواضعانه رد می شوند…”این پیام رادمردانی است که بر سر سخن و اعتقاد خود استقامت و پایداری کرده و می کنند.در شگفتم که چه نیرومندند این دلاوران!
چه معنا دارد که با مختصر ناملایمات،دست از همه باورهاشان بر می دارند و هر روز به رنگی در می آیند و میدان را برای شیوع هر ویروس جدیدی باز می گذارند تا وارد جان شان شود و از درون آنها را بپوکاند؟قران در وصف مومنان گوید:آنان کسانی هستند که می گویند پروردگار ما آلله است سپس در راه تحقق این باور استقامت می ورزند…اگر این نمی بود اکنون شمار گویندگان “لا له الا الله” در جهان به دومیلیارد بالغ نمی شد اگرچه استقامت ها هم به قدر کفایت نبود ور نه همه انسانها بر مرام توحید بودند…
گاهی زمانه چنان سخت می شود که بسیار کسان در آزمون ها مردود می شوند و میدان را خالی می کنند.در این هنگام باید آنها که دلی قوی دارند ضعیفان را دریابند و روحیه بدهند و تشجیع کنند و دل در دل آنها گذارند و روح حماسی را تقویت نمایند و با قدرت زبان و هنر و شعر و شعور و حماسه آنها را بر پایداری ثابت قدم دارند و یاداوری نمایند چه ترسی داریم اگر پایان این راه مرگ هم باشد که تازه اول رهایی است زیرا منتهی به لقای خداست…
شاهد ما یکی از فراز های حماسی دعاهای عصر غیبت است که منتظر خطاب به مولایش عرض می کند :”فلو تطاولت الدهور….هرچه روزگاران طولانی وعمرها بلند شود یقین وعشق ودوستیام برای شما زیاد تر شود، وتوکل واعتمادم به شما افزایش یابد وبرای ظهورتان آماده وپیوسته مسئولیتپذیر خواهم بود ودر این آماده بودنم از انتظار وآمادگی وتوانمندیهای لازم برخوردارم، وبرای جهاد در رکاب وپیشگاه شما چشم به راهم ودیدبانی ورصدهای به هنگام ومناسب انجام میدهم تا این که جان ومال وفرزند واهل وعیال وهمه دارایی خدادادی ام را در راه امر ونهی شماصرف کنم…”
