غریب را معنا کرده اند: دور افتاده از وطن، ناشناخته مانده، بی یاور و پشتیبان ، جدا شده از خانواده و خویشان و حامیان.فردوسی گوید: به توران غریبیم و بی پشت و یار/ میان بزرگان چنین سست و خوار…نه غمخواری،نه مونسی، نه یاوری نه پشتیبانی بویژه در محاصره دشمنان و معاندان و مخالفان.علی علیه السلام فرمود: ( الغَریبُ مَن لَم یَکُن لَهُ حَبیبٌ) غریب کسی است که حبیبی ندارد و (فقد الاحبه غربه) فقدان دوستان،غربت است.غربت ، سخت است و جانگداز و اولیای خدا نوعاً سهم دارند از این غربت و تنهائی( المومن غریب و طوبی للغرباء) و خدا تنها مونس غریبان است…
امیر مومنان در محراب شهید می شود و گروهی می پرسند مگر علی نماز می خوانده است؟! امام مجتبی را سربازان خودی خیانت نموده و در خیمه جنگ ترور می نمایند و جنازه اش را تیرباران می کنند؛دعوت کنندگان سیدالشهداء به کوفه، او را تنها می گذارند و با یارانش شهید می کنند؛داعیان مسلمانی،بر امامان و فرزندان رسول خدا یکان یکان تاخته مسجون و مهجور و محصور و تبعید و مسموم و مقتول می نمایند. دردا از غربت آنان!
امام عصر ارواحنا فداه را غریب گفته اند و طرید و شرید و وحید و فرید. بخاطر کثرت دشمنان و بی یاوری ، در غیبت است و غربت، رانده شده از دیار و دور شده از وطن و تنهای تنها؛نه مجلسی از یاران که غم دل گوید، نه یاورانی که قیام آغازد،نه ظاهر است که با مخالفان آئین به گفتگو پردازد و به طالبان دین معالم دین آموزد و آنان هم که داعیه دوستی اش کنند با گناهان دلش بیازارند و غم بر چهره اش نشانند؛ از غم غربت چشمانی اشکبار و چهره ای زرد و دلی پر غصه دارد…
امام هشتم فرمود:”به فداى آن فرزند بهترین کنیزان، آن تنهاى یگانه و راندهشده که انتقام خون پدر و جدّش را نگرفته است، آنکه صاحب غیبتی طولانى است و در موردش گفته مىشود: از دنیا رفته یا معلوم نیست در کجاست؟” و امیر المؤمنین علیه السّلام در حالیکه دست بر سر امام حسین علیه السلام قرار دادند، فرمودند:”او از نسل حسین است که غائب و تنها و طرید و شرید است…”این ها همه از آن گفته شد که به تفکر نشینیم و از خود بپرسیم سهم ما در غربت زدائی از آن ولی خدا چیست و چه کنیم که یاورش باشیم و بر یاورانش بیفزائیم؟
