شاید کسی را پیدا نکنید که در زندگی، وام و قرض نگرفته باشد.آن که قرض می دهد و حاجت مومنی را براورده می کند،گوئی به خدا قرض داده است و خدا این قرض او را به اضعاف مضاعف(چندین برابر) پاداش می دهد(مَّن ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَیُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا کَثِیرَهً ۚ).اصولاً خداوند بهشت بی انتهایش را جایگاه نیکوکارانی قرار داده که در آشکار و نهان انفاق می نمایند. (وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَهٍ مِّن رَّبِّکُمْ وَجَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِینَ. الَّذِینَ یُنفِقُونَ فِی السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ وَالْعَافِینَ عَنِ النَّاسِ. وَاللّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِین).
پیامبر و اهلبیت علیهم السلام آنچنان در اهمیت و ارزش تلاش برای قضای حوائج مردم (از جمله انفاق و قرض و رسیدگی های دیگر)سفارش فرموده اند که گوئی هیچ عمل نیکی با آن برابری نمی کند:”کسی که حاجت برادر مومنش را براورده کند گوئی همه عمر عبادت خدا نموده است.پیامبر-ص-“(من قضى لأخیه المؤمن حاجه کان کمن عبد اللَّه دهره)؛”خدا بندگانی دارد که برای نیازهای مردم تلاش می کنند،اینان روز قیامت در امان خواهند بود.امام کاظم-ع-“(إن للَّه عباداً فی الأرض یسعون فی حوائج الناس هم الآمنون یوم القیامه)…
اما مقروض بودن و ناتوانی از ادای دین،یکی از نگرانی های انسان های متعهد و موجب سلب آرامش و تشویش خیال آنان است و هماره دعا می کنند که موجباتی فراهم شود بتوانند اداء دین کنند.در تعقیبات نمازهای ماه رمضان همه ما دعا می کنیم که خداوند قرض همه قرض داران را ادا فرماید:(اَللّـهُمَّ اقْضِ دَیْنَ کُلِّ مَدین).زیرا قرار گرفتن زیر فشار قرض هر انسان غیوری را رنجور و پریشان می کند…
آیا روزگاری فرا می رسد که هیچکس مقروض نباشد و آنچنان گشایشی برای مردم فراهم شود که کسی نیازمند قرض نباشد و حتی کسی را نیابید که به او انفاق کنید؟آری در حکومت مهدوی چنان وفور نعمت و ثروت است که به فرموده امام باقر(ع)آنچنان میان مردم مساوات و برابری برقرار می کند، تا آنجا که هیچ کس را نیازمند زکات در میان مردم نمی یابی (یُسوّی بَین النّاسَ حَتّی لا تَری مُحتاجا اِلی الزّکاهِ)چه رسد به اینکه مقروضی باقی بماند…
