فَلْیَعْمَلْ کُلُّ امْرِء مِنْکُمْ بِما یُقَرَّبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنا، وَلْیَتَجَنَّبْ ما یُدْنیهِ مِنْ کَراهِیَّتِنا وَ سَخَطِنا…
هر یک از شما باید به آنچه که او را به دوستى ما نزدیک مىسازد، عمل کند و از آنچه که خوشایند ما نبوده و خشم ما در آن است، دورى گزیند.
این معیار و میزانى که فرموده اند بهترین راهنماست زیرا فرمودند هر عملى که قصد انجامش را داری بنگر این عمل ، تو را به محبت ما نزدیک می سازد یا موجب ناخشنودی و کراهت ما می شود .پس تکلیف روشن است.اگر امام از آن عمل ناخشنود است انجام نده و اگر ترا به دوستى امام نزدیک می کند،بی درنگ عمل کن.
میزان زندگی مهدوی،رعایت رضایت و عدم رضایت امام است و داور نیز وجدان خود مومنان .
می توان در همه نمودهای زندگى از این داور(وجدان)پرسید : رفتن به این سفر،این مهمانى،این رشته تحصیلی،این کسب و کار،این ازدواج،این داد و ستد،این مسابقه،این معاشرت،این دوستی،این دشمنی،این جنگ،این صلح،این…موجب خشنودی امام است یا خشم او،مرا به دوستی امام گامی نزدیک تر می کند یا مرا از امام دور می سازد؟ آن وقت ببینید پاسخ وجدان شما چیست؟
یک مرحله بالاتر،نیت است.یعنی حتی پیش از عمل ،در مرحله نیت -که فعل نفسى است-رضایت و سخط امام را در نظر بگیری و شاکله درونی خود را نیز با محبت مولا بسازی. خویشتن را بر اساس معیارهای او تغییر دهی . اصلا خودت را هم برای او بدانی و در فرمان او درآوری و بخاطر او غمگین یا خوشحال شوی؛چنانکه فرمودند شیعیان ما چنانند که با حزن و غم ما ،محزون و مغموم می شوند و با سرور ما مسرور و شادمان می گردند.
حکایت این یاران ،حکایت دلدادگى است و محبت ،که نه تنها زندگی بلکه جانشان هم با آن خلیفه خدا پیوند گرفته و جدا شدنى نیست…
