میوه نارس را نباید چید.نه طعمی دارد نه خاصیتی.صبر لازم است تا شرایط محیطی و رسیدگی های لازم ،آن را رسیده و مطبوع و پر خاصیت کند آنگاه وقت چیدن فرا رسیده و آماده بهره برداری شماست.داستان بسیاری از تلاش های ناموفق تبلیغی ما،داستان چیدن میوه های کال و نارس است.طوری تبلیغ می کنیم که نه اثری دارد و نه خاصیتی اگر نگوئیم نتیجه عکس می دهد و فرد را زده می کند چنانکه خوردن میوه کال درد دل می آورد.
فرد هنوز در اصول شک دارد ما در فروع با او جدل می کنیم؛ فرد هنوز قانع نشده ما از او عمل می خواهیم؛فرد در یک دنیای دیگری است ما می خواهیم دنیای خودمان را به او تحمیل کنیم.فرد به رفتار ما ایراد دارد،ایرادش را ایراد به دین تلقی می کنیم؛فرد در سطح یک است ما در سطح دو با او صحبت می کنیم؛فرد کم حوصله است ما بیش از توان و حوصله او برایش حرف می زنیم و خلاصه میوه تبلیغ ما کال و نارس است و بی اثر.
هم باید مخاطب را خوب شناخت هم موضوع را خوب دانست و هم هنر تبلیغ را نیک فراگرفت.اگر موضوع ما مهدویت و مخاطب ما نوجوان است بایدبه قدر فهم او سخن گفت و از روش غیر مستقیم و بیان داستانی بهره گرفت و اگر مخاطب مادانشجوست باید بر غنای استدلال افزود و اگر مخاطب عمومی است بیان ساده و تمثیل راهگشاست.
زمان شناسی نیز بسیار مهم است.اگر اشتباه کنیم یعنی پیش از رسیدن میوه،اقدام به چیدن کرده ایم و میوه کال است. بسیار دیده شده زمانیکه مخاطب آمادگی ندارد برایش روضه خوانده ایم و انتظار گریستن از او داریم! از انتظار و جانفشانی و خدمتگزاری برای صاحب الزمان برایش داد سخن می دهیم در حالیکه خود در عمل ملتزم نیستیم یا راهش را به او نمی نمائیم یا او در اصل وجود امام متحیر است و تحیرش را برطرف نکرده ایم.
تبلیغ برای بهترین خلق خدا و برترین پدیده آفرینش و گل سر سبد موجودات ، نیاز به مهارت در خور دارد.اگر بی مهارت وارد این میدان شویم میوه نارس چیده ایم.
علاوه بر کسب مهارت تبلیغ باید به خود آن حضرت نیز متوسل شد که عنایتی فرمایند تا در این طریق موفق شویم و در دل مخاطب تاثیرگذار شویم.شایسته است آغاز و انجام هر تبلیغ و تعلیم آموزه های مهدوی با دعا برای فرج آن حضرت همراه باشد و مخلصانه و از سویدای دل او را صدا زنیم و مدد خواهیم تا هرکلمه از سخن ما از دل براید وبر دل نشیند و چون میوه رسیده و شیرین کام مخاطب را شیرین کند…
