در گوشه ای از قفسه کتابخانه کوچکم ،عکس های دوستان و اساتید آسمانی(کوچ کرده به سرای باقی) است که یاد آن عزیزان را هماره برای من تازه نگه می دارد.
این جمله زبان حال ما نسبت به همه یارانی است که از این دنیا کوچ کرده و در جوار رحمت حق ارمیده اند: شما بر ما پیشی گرفتید و ما هم با خواست خدا به شما ملحق خواهیم شد(أنتم لنا سبق و نحن ان شاء الله بکم لاحقون)…
یکی از سرمایه مای مهم ما در دنیا ،دوستان خوب ما هستند که با هیچ بهای مادی قابل مقایسه نیستند و در زندگی ما تأثیرگذار بوده اند بویژه اگر چیزی هم به ما آموخته و سمت استادی نیز داشته باشند.حق دوستی،خود از برترین حقوق است.بر این حق افزوده می شود حق دین و ایمان و تشیع و ارادت به آل الله و امام زمان(ع).آن دوستی که ما را به راه اهل البیت علیهم السلام و ولی عصر ارواحنا فداه رهنمون شده یا در این راه ما را همراهی و معاضدت کرده باشد،حقش بر ما افزونتر خواهد بود. این دوستان و برادران می توانند ما را در سرای باقی، از شفاعت خود نیز بهره مند نمایند.در پیمان برادری که در روز غدیر مومنان با یکدیگر می بندند بر همین شفاعت تأکید شده است.دوستان ایمانی،نسبت به یکدیگر وظایفی دارند(بعضهم اولیاء بعض) و این شامل رسیدگی های مادی و معنوی در حد توان و مقدورات است که همچون برادر و خواهر با هم باشند و باید بین آنان صلح و مصالحه باشد (إنما المومنون إخوه فأصلحوا بین أخویکم)…
همه این عکس ها که روبروی من هستند و بسیاری که عکس شان نیست اما در صفحه خیال و حافظه منقوش است بر من و بسیاری دیگر حق دوستی و حق تعلیم و تعلم و حق هدایت و همراهی در خدمتگزاری به آستان مهدوی را دارند و حالا که در جوار رحمت حق آرمیده اند سزاوار است با هدیه های معنوی همچون نیابت در دعا و قرائت قرآن و کار خیر و إحسان یادشان کنیم.
این صمیمیت و پیوند تنگاتنگ دوستی، برآمده از فرهنگی غنی است که خدای بزرگ ما را به آن هدایت فرمود و اگر کمک او نمی بود هرگز به آن رهنمون نمی شدیم(الحمد لله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا أن هدانا الله)و ملاط این دوستی،پیوند با صاحب الزمان (ع)است که همه خیرات در آفرینش از طریق و به وساطت او به همگان می رسد و اوست سرمنشأ خیرهاو خوبی ها که خدایش فرمود:”بقیه الله خیرلکم إن کنتم مؤمنین”…
