در غدیر،هیچ نمی گویم فقط این شعر زیبای شهریار به نام انسان کامل را در عرض ارادت به ساحت قدسی امام الموحدین و قائد الغرّ المحجّلین حضرت علی امیرالمؤمنین، علیه صلوات المصلّین ، که به نصب الاهی در غدیر خم به عنوان خلیفه الله و امام علی الناس اجمعین منصوب گردید، زمزمه می کنم:
یا علی نام تو بردم نه غمی ماند و نه همّی ، باَبی اَنتَ و اُمّی
گوئیا هیچ نه همّی به دلم بوده نه غمّی، باَبی اَنتَ و اُمیّ
تو که از مرگ و حیات این همه در فخر و مباهات ، علی ای قبله حاجات
گوئی آن دزد شقی تیغ نیالوده به سَمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
گوئی آن فاجعه دشت بلا هیچ نبوده است ، درِ این غم نگشوده است
سینه هیچ شهیدی نخراشیده به سُمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
حق اگر جلوه با وجه اتم کرده در انسان ، کان نه سهل است و نه آسان
بخودِ حق که تو آن جلوه با وجه اتمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
منکر عید غدیر خم و ان خطبه و تنزیل ، کر و کور است و عَزازیل
با کر و کور چه عید و چه غدیری و چه خمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
در توّلا هم اگر سهو ولایت،چه سفاهت! ، اف بر این شمّ فقاهت!
بی ولای علی و آل چه فقهی و چه شمّی؟! باَبی اَنتَ و اُمی
تو کم و کیف جهانی و به کمبود تو دنیا ، از ثُری تا به ثریا
شر و شور است و دگر هیچ نه کیفی و کمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
آدمی جامع جمعیت و موجود اتمّ است ، گر به معنای اعمّ است
تو بهین مظهر انسان به معنای اعمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
چون بود ادم کامل غرض از خلقت آدم ، پس به ذریه آدم
جز شما مهد نبوت نبود چیز مهمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
عاشق تست که مستوجب مدح است و معظم ، منکرت مستحق ذم
و ز تو بیگانه نیارزد نه به مدحی نه به ذمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
بی تو ای شیر خدا سَبحه و دستار مسلمان ، شده بازیجه شیطان
این چه بوزنیه که سرها همه را بسته به دمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
لشکر کفر اگر موج زند در همه دنیا ، همه طوفان همه دریا
چه کند با تو که چون صخره صمّا و اصمّی ، بابی انت و امی
یا علی خواهمت آن شعشعه تیغ زرافشان ، هم بدو کفر سرافشان
بایدم این لَمَعان دیده،ندانم به چه لِمّی ، باَبی اَنتَ و اُمی
