در مسیر زندگى و در راه رسیدن به اهدافتان، با موانع و سختى هائى روبرو مى شوید؛ گاهى هم با ناکامى هائى روبرو مى شوید و مشکلات و بلاهائى به سراغتان مى آید و غمگین و اندوهگین مى شوید…به هرحال دنیاست و همیشه بر وفق مراد شما نیست.به تکاپو مى افتید و با آن سختى ها و مشکلات و بلاها، مبارزه مى کنید،گاهى با اراده قوى موفق مى شوید و اوضاع را عوض مى کنید اما بعضى اوقات هم زورتان کفاف نمى دهد و ناکام مى مانید…آن وقت است که دست نیاز به سوى خداى قادر مى گشائید و از او کمک مى خواهید تا سختى را برطرف کند،غم ها را بزداید،بلاها را برطرف نماید،این است که خدا را به این عبارات مى خوانید: یا”مفرج الکرب” و “یامزیل الهم” و” کاشف البلوى” یعنى اى گشاینده سختى و مشکل و رنج، و اى زداینده اندوه، و اى برطرف کننده بلا…
جالب است که همین صفات براى خلیفه و حجت خدا و امام یعنى امام عصر ارواحنا فداه نیز ذکر شده، گوئى او از سوى خداوند براى همین ماموریت تعیین شده است. در دعائى که از سیدبن طاووس (ره) نقل شده آن عزیز غایب از نظر به عنوان «مُفرّج الکرب» و «مُزیل الهّم» و «کاشف البلوی» و … معرفی شده است؛ یعنی آن حضرت گشاینده رنج ها و زداینده غم ها و برطرف کننده بلاها و پناه و پشتیبان [هر پناهنده و کمک خواه] خوانده شده و از او مى خواهید به یارى شما آید و رنج ها و مشکلاتتان را برطرف و اندوهتان را زائل نماید، زیرا امام مربی بزرگ و معلم دلسوز و پدر مهربان مردم است چنانکه خود فرمود:اگر این گونه نبود که ما دوستدار اصلاح کار شما هستیم و به شما نظر لطف و رحمت داریم از توجه و التفات به شما [به دلیل کارهای ناپسندتان] احتراز می کردیم(لَو لَا مَا عِندَنَا مِن مَحَبَّهِ صَلَاحِکُم وَ رَحمَتِکُم وَ الإِشفَاقِ عَلَیکُم لَکُنَّا عَن مُخَاطَبَتِکُم فِی شُغُل)….
آن عزیز اگرچه غایب است ولی ابر رحمتی است که پیوسته می بارد و از مهر و محبت خویش مردم را حیات و نشاط می بخشد و محروم کسی است که از این کانون مهر، مهربانی ها را نچشد و محبت ها را حس نکند.لذا در دعا مى خوانیم: اللهم هَب لَنَا رَأفَتَهُ وَ رَحمَتَهُ وَ دُعَاءَهُ وَ خَیرَه…در سخنی از خود حضرت آمده است:همانا رحمت پروردگارتان همه چیز را فرا گرفته و من آن رحمت بیکران الهی هستم (أنَّ رَحمَهَ رَبَّکُم وَسِعَت کُلَّ شَیءٍ وَ أنَا تِلکَ الرَّحمَه. و در بیان معصومان علیهم السّلام چنین توصیف شده است:[امام] دلسوزتر است بر مردم از پدران و مادرانشان(و أشفَقَ عَلَیهِم مَن أبَائِهِم وَ أُمَّهاتِهِم)و نیز: او بیشتر از همهی شما، مردم را بیشتر پناه می دهد و از همه ی شما علمش افزون تر و رحمت و لطفش فراگیرتر است(أُوسَعُکُم کَهفاً وَ أَکثَرُکُم عِلما وَ أٌوصَلُکُم رَحِما) …
لذا امام صادق علیه السلام نیز فرمودند:امام صادق علیه السّلام فرمود:به خدا سوگند من نسبت به شما از خود شما مهربانترم (وَ اللَّهِ إِنَّی أرحَمُ بِکُم مِن أنفُسِکُم)…با این باور،نباید در سختى ها و مشکلات خود را تنها بدانیم و رفع غم و اندوه و رنج خویش را از آنان بخواهیم.اگر امام عصر ارواحنا فداه را “مفرّج الکرب” و “مزیل الهمّ”مى خوانیم نباید لحظه اى از کمک خواهى از ایشان غافل شویم.شیعیان و یاران آن امام همام نیز، هر چقدر در رفع مشکل و غمزدائى از مردم تلاش کنند بدانند در مسیر امام حرکت نموده اند و دل آن عزیز را خرسند ساخته اند که یک نمونه آن رفع شک و شبهه از مردم در امر دینشان است که حضرت فرمود:مطلع شدم گروهی از شما در دین به تردید افتاده و در دل آنها نسبت به اولیای امرشان شک و حیرت راه پیدا کرده است ، این امر مایهی اندوه ما شد…
