اگر کاری را که امروز تصمیم به انجام آن گرفته یا لازم است اکنون انجام دهی ،بی دلیل اهمال کنی و به فردا بیاندازی دچار رفتار نکوهیده ای شده ای که در روانشناسی و اخلاق “تسویف”نام دارد.عادت به تعویق انداختن کار، نظیر بسیاری از عادتهای ناپسند در اغلب انسان ها وجود دارد و مردم با این که از زیان آنها آگاه هستند، از کنارش بیتوجه میگذرند و بعد مجبور می شوند برای توجیه آن عادت،عذر و بهانه بتراشند.از دیرباز گفته اند: “کار امروز به فردا مفکن ” و نیز : گه تدبیر، عاقل باش و بینا / ره امروز را مسپار فردا…
پیامبر خدا(ص) به ابوذر فرمود:” مباد که بر اثر آرزو ، کار امروز را به فردا فکنى ؛ زیرا که تو در امروز به سر مى برى نه در فردا ؛ چه اگر فردایى براى تو بود ، در فردا نیز چنان باش که امروز بوده اى و اگر فردایى در کار نبود به خاطر کوتاهى کردن در کار امروزت پشیمان نشوى”. امیر مومنان(ع) نیز در نامه اى به یکى از یاران خود فرمود: “آنچه را که از عمر تو باقى مانده است ،
دریاب و مگو : فردا و پس فردا ؛ زیرا پیشینیان تو به سبب تکیه کردن به آرزوها و امروز و فردا کردن هلاک شدند ؛ چرا که فرمان خدا (مرگ) ناگهان این غافلان را در رسید” و نیز :”مرا در گریستن بر خودم یارى رسان ؛ زیرا که با امروز و فردا کردن و آمال و آرزوها عمر خویش را به فنا داده ام”(فرازی از دعای ابوحمزه ثمالى از امام سجاد ع ) و”به تأخیر انداختن توبه، فریفتگى است، و امروز و فردا کردنِ بسیار، سرگشتگى”(امام صادق ع)…
درمان تسویف و به فردا افکندن کارها در دست خود شماست، به خود بگویید : تفاوت امروز با فردا چیست؟ از کجا معلوم که فردا باشم یا فرصتش را به دست آورم؟ امروز شروع کنم تا فردا کار مهم دیگری انجام دهم …و بی تردید می توانید انگیزه معنوی و انتظار مهدوی را بکار گیرید :نباید وظیفه ام در مقابل مولایم را به تأخیر اندازم؛چه جوابی برای تأخیر به مولا بدهم؟ دشمنان و مخالفان امام اکنون در کارند چرا من بیکار باشم و کار به فردا فکنم؟ شاید فردا بسیار دیر شده باشد؛ بایدامروز با انجام این وظیفه لبخند رضایت بر لبان مولا بنشانم…
