انسان، زیر این آسمان کبود، چه کسی را مهربان تر از امام -که نماینده خداست-پیدا کند برای دوستى و پیوند؟! امام خلیفه خدا و راهنما و پیشوای انسانهاست؛از او نزدیک تر به خدا نداریم؛ او مهربان ترین،عابدترین ، داناترین و خوب ترین بنده خداست؛اگر انسان به او نزدیک شود و حبل ولایش را به محبت او پیوند زند به معدن خوبی ها گره خورده است.دستور صله و پیوند را خود خدا در قرآن داده است:”این مردم با ایمان هستند که به فرمان خدا با کسانی که باید پیوند دوستی نمایند، صله و پیوند می کنند”و اینان همان امامان از اهل بیت پیامبرند که مودت با انان اجر رسالت است:”(اى پیامبر! به مردم) بگو: من از شما بر این (رسالت خود) هیچ مزدى جز مودّت نزدیکانم را نمىخواهم”٢.امام رضا(ع) نیز فرمود:”رَحِم ما آل محمد(ص)، به عرش الهی متصل بوده و پیوسته می گوید: خدایا رحمت کن کسی را که به من صله کرد و جدا و قطع کن هر کس را که صله ما را قطع نماید”٣.پیوند با امام زمان(ع) به قدرى مهم است که بعضى از دانشمندان ،بابی از کتاب خود را به صله با امام اختصاص داده اند۴.
یکى از نشانه های صله و پیوند، بذل مال در راه امام است.امام صادق (ع) فرمود:”هیچ چیز نزد خدا از خرج کردن مال برای امام محبوب تر نیست و بدرستی که خداوند در عوض یک درهم که مؤمن از مال خود به مصرف امام برساند به اندازه کوه احد در بهشت به او عطا شود”۵ و نیز فرمود:”یک درهم که با آن امام(ع) صله شود از دو میلیون درهم در سایر کارهای نیک بهتر است”۶. و روشن است در دوران غیبت امام،صرف مال در راه تبلیغ نام و یاد و راه و اهداف امام است که بدان وسیله راه امام ترویج شود. این شکل از پیوند باید در برنامه همه علاقمندان حضرت باشد و به هر مقدار که در توان افراد است این صله را متعهد باشند. بذل مال در راه نشر کتاب های مهدوى و برگزاری مجالس مهدوى؛تشکیل کلاس های معرفتى برای آشنایی با امام و تولیدات هنرى در همین راستاست…
نوع دیگر صله با امام،رساندن افراد دور افتاده و یا بُریده از راه به امام است که از آنها با عنوان “ایتام آل محمد(ع)” یاد شده است:در روایت است:”یتیم تر از شخصی که پدر از دست داده، کسی است که دستش از امامش کوتاه است و از دست یابی به او ناتوان می باشد و نمی داند وظیفه اش در آن چه بر او پیش می آید، چیست؛ آگاه باشید! هر کدام از شیعیان ما که عالم به علوم ما باشد و این جاهل نسبت به دین و راه و روش ما را که از دیدار ما محروم است تحت سرپرستی خود بگیرد؛ هدایت و ارشاد کند و شریعت ما را به او بیاموزد، همانا در رفیق اعلی، همجوار ما خواهد بود”٧. انسان معارفى، هرچقدر در این راه هزینه کند که سطح آگاهی و بینش و دینداری ایتام آل محمد(ص) ،زیاد شود، باز هم کم است؛ و هر میزان انرژی و توانی که صرف تربیت محبین امام عصر(عج) گردد، باز هم جا دارد و نباید حتی لحظه ای و ذره ای از آن غافل بود زیرا کوتاهی در این امر خطیر موجب گمراهى ایتام آل محمد و افتادن آنها در دام دشمنان دین خواهد شد که موجب خسران دو گیتی است…
دیگر از گونه های پیوند و صله با امام، احساس حضور کردن و امام را شاهد و ناظر خود دیدن است؛امام را از خود و پدر و مادر و همسر و فرزند،بیشتر دوست داشتن؛مشق محبت او کردن با انجام همه اعمال مستحبى به نیابت ایشان،صدقه دادن براى سلامتى آن حضرت؛دعا کردن براى سلامتى و فرج امام در نمازها، نیایش ها و همه اوقات؛بالا بردن معرفت خود نسبت به ایشان با مطالعه کتاب هاى مربوطه؛خدمتگزارى امام با دستگیرى از ضعیفان و گمراهان و نیازمندان؛دفاع و مرزبانى از دین و امام در برابر مخالفان و منحرفان؛ آشنا کردن دور افتادگان و غافلان با راه امام؛توبه از خطاها و گناهان و تلاش براى طهارت نفس از محرّمات فکرى و عملى؛محاسبه خویش در پایان هر روز به اینکه امروز چه کارهائى در جهت پیوند و دوستى امام انجام داده ام؛بذل مال و ثروت و تخصص و هنر و مهارت خویش در راه خدمات مهدوى،تربیت نسل منتظر و مرزبان و مدافع امامت و مهدویت و ازدیاد یاران و دوستان آن حضرت،از طریق تربیت و تبلیغ و تالیف و آموزش و همایش و مجالس مهدوى…
———-
١.رعد/٢١. ٢.شورى/٢٣. ٣.تفسیر جامع۴٧٩/٣. ۴.مکیال المکارم٣۵٠/٢. ۵.همان٣۵١/٢. ۶. الکافى١۵۶/٢. ٧.احتجاج٩/٢ح٢.
