من بر پیمانم با مولای خود، استوارم و به عهد خود وفادارم! وفای به عهد، یک صفت الاهى است:”آیا کسى پای بندتر و وفادارتر از خدا به پیمانش هست؟!١”؛ وفای به عهد آن چنان سترگ است که خداوند در عمل به آن بر همه پیشی مى گیرد و مى فرماید هیچکس از خدا،پای بندتر بر وفای به عهد نیست .آرى، خداوند هرگز پیمان شکنى نمى کند:(فَلَنْ یُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ٢)؛پس مومنان نیز باید رنگ خدائى گیرند و نقض پیمان نکنند و بر عهد و پیمان شان،وفادار باشند:”ای کسانی که ایمان آورده اید! به پیمان ها وفا کنید”(یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ٣)؛و هنگام توصیف مومنان بیش از هر چیز، وفای به عهد و پیمان را در آنان،نام مى برد:”آنها کسانی هستند که به عهد الاهی وفا می کنند و پیمان را نمی شکنند(الَّذینَ یُوفُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَ لا یَنْقُضُونَ الْمیثاقَ۴).وفاى به عهد را امرى فطرى شمرده اند زیرا از همان کودکى،هر قولى که به آنها داده مى شود با سرشت پاک خود، وفاى به آن را لازم مى شمرند.نه خدا و نه مردم ،متخلفان از عهد و قول و پیمان را دوست نمى دارند…
هرگاه بنیان وفاى به عهد در جامعه اى سست شود، اساس روابط انسان ها هم فرو مى ریزد، لذا نقض عهد و پیمان شکنی از رذایل اخلاقی شمرده می شود و ضربات شکننده و جبران ناپذیری بر شخصیت و انسانیت فرد، وارد می سازد و در صحنه اجتماع هیچ چیز رسواتر از پیمان شکنی نیست. دولت و ملتی عزیز است که به تعهدات خود عمل کنند و آنها را محترم بشمارند.قرآن مى فرماید:”به عهد الهی وفا کنید. این چیزی است که خداوند شما را به آن سفارش کرده است تا متذکر شوید”۵.و نیز می فرماید:”به پیمان های خود وفادار باشید زیرا از پیمان ها سؤال خواهد شد”(وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْوءُلاً)۶.معلوم است نقض پیمان یک جرم محسوب مى شود که در مورد کوتاهى نسبت به آن ،افراد بازخواست مى شوند! نمى شود مومنان آن را مهم نشمرند لذا قرآن مى فرماید: “آنان (مومنان)کسانى هستند که به امانت و قول و پیمان خود وفادارند”(وَ الَّذینَ هُمْ ِلأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ)٧. پیامبر (ص) فرمود:آن کس که به پیمان خود وفادار نیست، مسلمان نیست(لا دینَ، لِمَن لا عهدَ له)٨…
من با امام و مولای خود پیمان و عهدى دارم که هر روز صبح آن را تازه مى کنم تا معلوم شود که اهل پیمان شکنى نیستم و تا زنده ام به پیمان خود وفادارم.این عهد و پیمان، دعائى حماسى به نام دعاى عهد است که در قسمتى از آن مى گویم:”…خدایا در صبح این روز و تا بقیه روزهائى که زندگی کنم ،عهد و پیمان و بیعت خود را با امامم تجدید می کنم که هرگز از آن رو نگردانم و دست برندارم؛خدایا مرا، از یاران و مددکاران و دفاع کنندگان از او قرار ده و از شتابندگان به سویش، در برآوردن خواسته هایش و اطاعت کنندگان اوامرش و مدافعان حضرتش و پیش گیرندگان به جانب خواسته اش و شهادت در پیشگاهش.خدایا اگر بین من و او مرگی که بر بندگانت حتم و قطعی ساختی حائل شد، کفن پوشیده از قبر مرا بیرون آور با شمشیر از نیام برکشیده و نیزه برهنه پاسخگو به دعوت آن دعوت کننده، در میان شهرنشین و بادیه نشین. خدایا آن جمال با رشادت و پیشانی ستوده را به من بنمایان و با نگاهی از من به او دیده ام را سرمه کش و در گشایش امرش شتاب کن و خروجش را آسان گردان و راهش را وسعت بخش و مرا به راهش درآور و فرمانش را نافذ کن و پشتش را محکم گردان”٩
گفته شده:”هرکس چهل صبحگاه این دعا را بخواند، از یاوران حضرت قائم (عج) خواهد بود و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد، خدا او را زنده خواهد کرد، تا همراه آن حضرت جهاد نماید…”١٠؛ در یکى از زیارات امام هم، ده نشان وفادرای خود را بر مى شمریم و مى خوانیم:“اگر روزگاران (غیبت) طولانی شود و عمرها بلند گردد، جز این نیست که: یقینم دربارهِ تو افزون مىشود؛وعشق و دوستی ام برای تو زیادتر می شود؛ و توکل و اعتمادم به تو، افزایش مىیابد؛ و برای ظهور تو متوقع وچشم براه و آماده تر خواهم بود ؛و برای جهاد در رکاب تو ثانیه شماری می کنم؛ تا این که جان خود را فدا کنم؛ و مال خود را تقدیم نمایم؛ و فرزند خود را در آستان شما به کار گیرم؛ و اهل و عیالم را در خدمت تان قرار دهم ؛ و همه دارایی ام را به پیشگاهتان اورده و در راه امر و نهی شماصرف کنم…”١١
————————
١.توبه/١١١. ٢.بقره/٨٠. ٣.مائده/١. ۴.رعد/٢٠. ۵.انعام/١۵٢. ۶.اسراء/٣۴. ٧.مومنون/٨. ٨.بحارالانوار،ج٧٢،ص٩۶. ٩. مفاتیح الجنان، دعای عهد. ١٠ بحارالانوار٢٨۴/٨٣. ١١.همان١١٧/٩٩.
