اولین بار این موضوع را در مجلس روضه فاطمیه شنید:این بود اجر رسالت پیامبر؟این بود پاداش کسى که آنها را از کفر و شرک و نفاق و جهل و تفرق و دشمنى رهانید و به چشمه سار توحید و ایمان و برادرى رساند؟مگر نفرمود :از شما پاداشى براى رسالتم درخواست نمى کنم جز مودت با نزدیکانم(لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی)؟آیا دختر پیامبراز نزدیکان او نبود؟چرا او را آزردند؟آیا نشنیده بودند:فاطمه(س)شادى قلب من و پاره جگر من است؛هرکس او را بیازارد،مرا آزرده و هرکس مرا بیازارد،خدا را آزرده است…؟ در ماجرای شهادت حضرت امیر (ع) در محراب، تیرباران کردن جنازه حضرت مجتبى در هنگام دفن کنار پیامبر و شهادت سیدالشهداء و فرزندان و اصحابش در کربلا هم همین سوال تکرار شد:آیا این امور مصداق مودت با خاندان پیامبر بود یا مصداق عداوت و دشمنى؟!اگر پیامبر مى فرمود با خاندان من دشمنى و جنگ کنید،همین کار را انجام نمى دادند که دادند…؟!
بعدها موضوع اجر رسالت را دنبال کرد و دانست پیامبراکرم(ص) از مردم درخواست مزد مادی براى رسالت نداشت؛ ولی چند بار از طرف خداوند، مأمور شد تا مزد معنوی را ـ که به نفع خود مردم است -از آنها تقاضا کند (قُلْ مَا سَأَلْتُکم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکم). این مزد معنوی نیز در دو تعبیر آمده است. یک بار می فرماید: من هیچ مزدی نمی خواهم؛ جز آنکه هر که بخواهد راه خدا را انتخاب کند: «الاّ من شاء ان یتّخذ الی ربّه سبیلا» و یک بار هم در آیه مورد بحث می فرماید: «لا اسئلکم علیه اجرا اِلاّ المودّه فی القربی». بنابراین، مزد رسالت دو چیز است: یکی انتخاب راه خدا و دیگری مودّت قربی و اهل بیت پیامبر.پیامبر از طرف خداوند، یک بار مأمور می شود که به مردم بگوید: «مزد من، تنها، انتخاب راه خداست» و بار دیگر مأمور می شود که بگوید: «مزد من، فقط، مودّت قربی است.» پس در واقع باید این دو درخواست یکی باشد. یعنی راه خدا همان مودّت قربی است…
با خود گفت:اگر نبود جز همین آیه مودت قربىٰ، حجت بر ما تمام بود که تا قیامت باید مسلمانان بخاطر حقى که پیامبر بر آنها دارد با خاندان و ذریه او ،مودت داشته باشند.نشانه این مودت هم اطاعت است.نمى شود کسى را دوست بدارید اما از او اطاعت نکنید. از کسى هم باید اطاعت کرد که در رتبه معصوم باشد و اطاعت از او ،اطاعت از خدا و پیامبر محسوب شود.آیا مصداق این مودت و اطاعت،جز امامان معصوم، کس دیگرى مى تواند باشد؟ امروز هم باید به همه ذریه پیامبر،یعنى حضرات امامان و نیز در این زمان حضرت مهدى ارواحنا فداه ،مودت داشته باشیم تا به آیه کریمه مودت قربىٰ عمل کرده و اجر رسالت را أدا کرده باشیم.هیچ فرقه اى از اسلام را نمى شناسیم که توانسته باشد گناهى براى امامان ما ثابت کرده یا استادى براى آنها ذکر نموده باشد، لذا آنان معصوم اند و درس ناخوانده در مکاتب بشرى و مودت و اطاعت آنها واجب است که این مودت و اطاعت،اجر رسالت پیامبر به شمار است(قُل لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی)…
تصمیم گرفت با این عبارات ،تحقیق خود را به انجام و فرجام برساند:پیامبرى،لطفى الاهى است براى آنکه انسان به بالاترین کمال خود نائل آید.بالاترین کمال هم در سایه پیروى از پیامبر خدا حاصل مى شود که از هر نظر اسوه و نمونه است؛تکمیل این فرایند هم با مودت خاندان معصوم پیامبر (ص) به دست مى آید.مصداق تمام و کمال قربای پیامبر(ص)،همان خط امامت و امامان اثنى عشر است که راه پیامبر و وحى را تبیین و تفسیر کرده اند و امروز این خط ،به آخرین آنان یعنى حضرت بقیه الله،مهدى منتظر سلام الله علیه رسیده است که همنام و هم کنیه رسول الله است و شبیه ترین بدو خَلقاً و خُلقاً.مودت و اطاعت آن عزیز را به منظور اداى اجر رسالت جدّ بزرگوارش بر جان مى نهیم و به آن افتخار مى کنیم و بر این نعمت خدا را سپاس مى گوئیم که :وَ آخر دعوانا أن الحمد لله ربّ العالمین…
