روش اهل معرفت و معنا ، سکوت است و آرامش و روش اهل جهالت و دنیا،،غوغا سالاری و هیاهو.این طبل هایند که هیاهو دارند زیرا توخالی اند.خردمند یا در اندیشه است و تفکر و یا در حال آموختن و اغلب اوقات ساکت است و تلاش می کند از هیاهوها و جدال ها و جنجال ها و کارناوال ها و زنده باد و مرده باد گفتن ها دور باشد و در خلوت خویش،به تأمل و اندیشه بگذراند که زکجا آمده ام ،آمدنم بهر چه بود؟…او اگر هم در جمع است ، ذوب در جمع نیست و هشیارانه خود را می پاید.
زمانه ،زمانه هیاهوهاست.دنیا طلبان برای رسیدن به مال و مقام و بردن گوی سبقت از حریفان و کسب آرای مردمان ،فریادها می کنند و متینگ ها به راه می اندازند و رسانه ها را از وعده ها و شعارهای نوعاً توخالی پر می کنند و بازار منیت ها را داغ و داغ تر می نمایند تا بر صندلی هایی بنشینند که تا دیروز در اختیار دیگران بود و چون به آنها وفا نکرد به اینان نیز وفا نخواهد نمود و فردا روز در اختیار دیگران خواهد بود!
اگر نبود وظیفه اخلاقی و اجتماعی که باید در میان اجتماع به انجام رسالت های دینی بپردازند،آنها به حریم انزوای خویش می رفتند و اوقات خویش را با عبادت خالق سپری می کردند و به دور از هیاهوهای دنیای هزار رنگ و آلوده به انواع تعلقات روا و ناروا، گلیم خویش از آب به در می بردند…اما به مقتضای تعهد و مسئولیت که چو می بینی که نابینا و چاه است/اگر خاموش بنشینی گناه است،جامعه را ترک نمی کنند لیک به سختی مراقب اند که خود آلوده نشوند…
در روزگاران غیبت امام عصر ارواحنا فداه،که عصر سلطه جائران و فساد عالم گیر ظالمان است ، توصیه شده ایم تا آنجا که می توانیم از غوغاها و هیاهوها و فتنه ها و غائله ها و تحزب ها و اختلاط با دنیا طلبان دور باشیم تا بازیچه و ملعبه و دستاویز و ابزار دنیای آنها نشویم و به وظایفی که برای ما مقرر گشته عمل کنیم.هماره ارتباط خود را با امام غائب از نظر اما حاضر در دل مستحکم نموده روزان و شبان ، یاد او و دعای بر فرج او را داشته و در مکتب انتظار ،خود سازی و دگر سازی را برای یاوری مولا دنبال نمائیم.
