انسان مسلمان به پیروی از قرآن، خود را متعلق به عقیده اش مى داند و عقیده اش مربوط به سرزمین خاصى نیست و جهانى است:”نیست این [قرآن]مگر یک تذکر و بیدارباش برای تمام جهانیان”١؛ و “تو را نفرستادیم مگر آنکه برای همه مردم بشارت دهنده و بازدارنده باشی”٢؛ و “ای مردم، من فرستاده ی خدایم برای همه شما”٣. در قرآن هیچ آیه اى که نشان دهد،این دین منحصراً برای اعراب یا قومیت دیگرى باشد،وجود ندارد.خطاب ها گاهى به مومنین است (با یٰا أیّهَا الذین آمنوا)که مى توانند صاحب هر ملیتی باشند و گاهى هم خطاب به همه مردم(با یٰا أیّها الناس) که تمام مردم جهان را در بر مى گیرد. تاریخ هم نشان داده است که غیر از همان یکی دو قرن اول هیچ گاه حجاز بزرگترین مرکز اسلامی نبوده است، بلکه از آن تاریخ به بعد همیشه حوزه های بزرگ اسلامی در مصر و بغداد و نیشابور و ماوراء النهر و مراکز دیگر تشکیل می شد و همیشه ملت های غیرعرب پرچمداران اسلام بوده اند…
آموزه هاى دینى،نگاه ما را جهانى مى کند و جهانى مى خواهد! در آیات الاهى ، سخن از “ناس” به معناى همه مردم است: پیامبر ما به سوى همه عالم مبعوث شده و رحمت برای همه جهانیان است(وما ارسلناک الّا رحمه للعالمین)۴؛ همه زمین گستره دین الاهى است و سرانجام کل زمین به صالحان سپرده خواهد شد(أنّ الارض لله یرثها عبادى الصالحون) و به دست صاحب الزمان سلام الله علیه تمامى آن مهد توحید خواهد شد(لیستخلفنهم فى الارض…یعبدوننى لا یشرکون بى شیئا).دلیلى ندارد کسى در هر نقطه جهان از نعمت هدایت،محروم بماند.ما در دعاهامان آموخته ایم که برای رفع مشکلات همه مردم جهان دعا کنیم و شفای همه بیماران،اداى دین همه قرض داران،آزادى همه زندانیان،رفع رنج همه رنجوران را از خدا بخواهیم(اللهم اشف کل مریض،اللهم اقض دین کل مدین،اللهم فُکّ کل أسیر،اللهم فرّج عن کل مکروب…).این دین به همه ملت ها و اقوام مختلف جهان با یک چشم نگاه می کند و از آغاز نیز دعوتش به ملت و قوم مخصوص اختصاص نداشته بلکه می کوشیده که با وسایل مختلف ریشه ملت پرستی و تفاخرات قومی را از بیخ و بن بر کند؛ و این اختصاص به اسلام هم ندارد و همه ی ادیان بزرگ جهان، آن اندازه که در سرزمین های دیگر مورد استقبال قرار گرفته اند در سرزمین اصلی که از آنجا ظهور کرده اند مورد استقبال قرار نگرفته اند؛لذا نگاه،نگاه جهانى است نه نگاه ملّى…
پیامد این نگاه جهانى،باید مطالعه و تحقیق باشد در اوضاع جهانى،فرهنگ ملت ها، مشکلاتى که بشریت با آنها روبروست،پیداکردن راه حل ها،برنامه ریزى برای اقدام و شتافتن برای نقش آفرینى در هدایت همنوعان خود و شهروندان جهانى.باید سفر کرد و دیگران را هم از جام هدایت نوشاند؛ باید از رسانه های مجازى بهره برد و داروی دردها و آلام بشریت را در اختیارشان گزارد؛باید برای سازمان های بین المللى تبیین کرد که چقدر در فرهنگ ما بر همبستگى انسان ها برای نجات جهان از فقر و تبعیض و محرومیت و جهل و ظلمت و گمراهى تاکید شده است؛باید به آنها گفت بیائید با هم متحد شویم و خود را برای نجات جهان تحت رهبرى منجى جهانى آماده کنیم و همه یکصدا او را از خدا بخواهیم تا این جهان تاریک به ظهورش نورانى شود…
دغدغه هدایت همه انسان ها، انسان منتظر را وامى دارد که هرطور مى تواند انسان های دیگر را در هر کجای این جهان که باشند، به راه خدا رهنمون شود و آموزه امیدآفرین مهدویت را در اختیار همه جهانیان گزارد. برای این هدف ،آموزش زبان دیگر ملت ها برای گشودن راه ارتباطی، تجهیز به دانش حضور در فضای مجازی،مهاجرت به مناطق دیگر برای ارتباط و گفتمان سازى و هدایت،استفاده از رسانه هاى مختلف و امواج ماهواره اى برای رساندن پیام و تبیین باورها و رفع شبهات و خلاصه هرگونه اقدامى که به راهیابى و هدایت بیانجامد، اندیشه او را مشغول مى دارد.او برای آشناکردن و پیوند انسان ها با امام خوبی ها و موعود همه انبیاء و اولیاء یعنى حضرت بقیه الله(عجّل الله فرجه)، سر از پا نمى شناسد و تمام نقاط زمین را گستره این هدف خود مى داند و براى آن برنامه ریزى مى نماید.
————
١. تکویر/٢٧. ٢.سبأ/٢٨. ٣.اعراف/١۵٨. ۴.انبیاء/١٠٧. ۵.انبیاء/١٠۵. ۶.نور/۵۵. ٧. مفاتیح الجنان، دعاهاى رمضان.
